به گزارش گروه تاریخ خبرگزاری صدا و سیما، بررسی سیر تاریخی فعالیتهای رژیم صهیونیستی نشاندهنده ابتنای آن بر دکترین «حذف» است. این رویکرد که با شعار «سرزمین بدون مردم» آغاز شد، بر پایه آموزههای افراطی استوار است که در آن حقوق انسانی برای جوامع غیر صهیونی، به رسمیت شناخته نمیشود.
اظهارات مقامات مذهبی و سیاسی این رژیم، نظیر «رونن شائولوف»، در توجیه گرسنگی دادن به غیرنظامیان و استفاده از تعابیر غیرانسانی، زیرساخت نظری لازم برای پاکسازی نژادی و نسلکشی هدفمند را فراهم و حتی تسریع کرده است.
شائولوف به صراحت اذعان میدارد که: ««کل مردم و بچههای غزه باید از گرسنگی بمیرند و خداکند گرسنه باشند و بمیرند! هر کس با حرفهای من مشکل دارد مشکل خودش است»!.
از منظر امام خمینی (ره) و امام شهید، حضرت آیت الله سید علی خامنهای (رضوان الله تعالی)، این رژیم یک «غده سرطانی» و «سگ هار» در منطقه است که هدف نهایی آن نه فقط فلسطین، بلکه سیطره بر کل جهان اسلام میباشد. تداوم تروریسم دولتی و حملات مستقیم به حاکمیت ملی کشورها، نشاندهنده ماهیت تهدیدآمیز بودنِ این رژیم برای صلح و امنیت بینالمللی است.
استفاده از ترور به عنوان ابزار دولتی، منجر به اجرای بیش از ۲۷۰۰ عملیات برونمرزی توسط دستگاههای اطلاعاتی این رژیم شده است. این اقدامات تنها به نظامیان و فرماندهان مقاومت محدود نمیشود، بلکه گستره وسیعی از اهداف را شامل میشود. این طیف و گستره، رهبران و نخبگان فکری کشورها و جریانهای ناهمسو با این رژیم جعلی تا اصحاب رسانه و خانوادههای آنان را در بر میگیرد. جنایاتی که از سوی حقوقدانان به عنوان نقض صریح قوانین بینالمللی و تهدید صلح جهانی قلمداد میشود.
راهبرد «انسداد اطلاعاتی» از طریق حذف فیزیکی خبرنگاران، بخش جداییناپذیر از عملیاتهای این رژیم جعلی است. از این رو رژیم صهیونیستی با هدف بایکوت خبری و پنهانسازی ابعاد جنایات، راهبرد کشتار هدفمند خبرنگاران را در دستور کار قرار داده است.
در بازه زمانی ۱۹۴۸ تا ۲۰۰۰ (دوران نکبت تا پیش از انتفاضه دوم)، آمار دقیقی به صورت متمرکز وجود ندارد، اما بسیاری از نویسندگان و فعالان رسانهای که نقش آگاهیبخشی داشتند، مانند «غسان کنفانی» در سال ۱۹۷۲، ترور شدند. برآوردها نشان میدهد در جریان جنگهای ۱۹۴۸، ۱۹۶۷ و اشغال لبنان، دهها فعال رسانهای جان خود را از دست دادند. از سال ۲۰۰۰ تا سپتامبر ۲۰۲۳ (از شروع انتفاضه دوم تا قبل از طوفانالاقصی)، این دوره شاهد افزایش هدفمند حملات به خبرنگاران بود. تا جایی که گفته میشود حدود ۵۵ تا ۶۰ خبرنگار به شهادت رسیدند که شاخصترین آن شهادت «شیرین ابوعاقله»، خبرنگار الجزیره در سال ۲۰۲۲ بود.
مقطعِ ۲۰۲۳ تا کنون، خونینترین دوران تاریخ رسانه در جهان محسوب میشود. آمار شهدای خبرنگار در این بازه کوتاه به بیش از ۲۲۰ نفر رسیده است. از جمله «فاطمه و محمد فتونی»، «سوزان و امل خلیل»، «هبه العبادله» خبرنگار فلسطینی همراه با دخترش، «عبدالله ایاد بریص» همراه با چند عضو خانواده، «حسام شبات» و «حسن حمد»، «مصطفی ثریا» همراه با «حمزه وائل الدحدوح فرزند وائل الدحدوح». قبل از آن هم «وائل الدحدوح» همسر، دو فرزند و نوهاش را در بمباران منزلش از دست داده بود. آمار شهدای رسانه در این ۳ سال، از کل تلفات خبرنگاران در جنگ جهانی دوم فراتر رفته است. مجموع خبرنگارانی که از سال ۱۹۴۸ تاکنون (اردیبهشت ۱۴۰۵) در راه پوشش جنایات رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدهاند، عددی بین ۲۷۰ تا ۳۰۰ نفر تخمین زده میشود.
این حجم از هدفگذاری عمدیِ اصحاب رسانه، علاوه بر حدود ۴۰۰ مجروح، نشاندهنده تلاش برای انجام «جنایات در تاریکی رسانهای» و «جلوگیری از ثبت اسناد نسلکشی» است. شهادت بیش از ۲۰۰ خبرنگار در کمتر از سه سال، غزه را به مرگبارترین نقطه جهان برای اصحاب رسانه تبدیل کرده است. این میزان از حذف اصحاب رسانه، نشان میدهد که رژیم صهیونیستی برای تداوم نسلکشی، استراتژی «حذف شاهد» را جایگزین محدودیتهای رسانهای کرده است.
هشت دهه اخیر نشان میدهد که رژیم صهیونیستی نه یک «ساختار سیاسی- نظامی»، بلکه یک «ماشین تروریسم دولتی» است. توسل به ترورهای زنجیرهای مقامات عالیرتبه ایران و رهبران مقاومت در سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، نه نشانهای از اقتدار، بلکه گواهی بر بنبست راهبردی رژیمی است که دیگر هیچ ابزار دیپلماتیک یا سیاسی برای بقا، موجودیت، مشروعیت و حتی مقبولیت خود را هم در اختیار ندارد.
کشتار بیسابقه خبرنگاران و هدف قرار دادن راویان حقیقت، حکایت از واهمهی عمیق این «ساختارِ مجعول» در مواجهه با «قضاوت افکار عمومی» و تلاشی نافرجام برای پنهان کردن نسلکشی در فلسطین اشغالی، به خصوص غزه دارد. اما تورقی بر تاریخ حکایت از آن دارد که حذف فیزیکی رهبران، غیرنظامیان و خاموش کردن صدای رسانهها، هرگز به معنای نابودی آرمانها و یا کتمان حقیقت نبوده و نیست.
در مجموع کارنامه هشت دهه اشغالگری، مبین «خشونت ساختاری» علیه غیرنظامیان بویژه زنان، کودکان و حتی خبرنگاران در غزه و جنوب لبنان است. رژیم صهیونیستی با تکیه بر حمایتهای همهجانبه تسلیحاتی و سیاسی برخی کشورهای عربی و غربی بهویژه آمریکا، همزمان در دو عرصه فعال است: «کشتار غیرنظامیان» و «ترور خبرنگاران».
تداوم الگوی رفتاری مبتنی بر حذف و ترور، منجر به شکلگیری یک «نفوذ مبتنی بر ناهنجاری امنیتی» در غرب آسیا شده است. تروریسم دولتی رژیم صهیونیستی (و متحدانش) با نادیده گرفتن افکار عمومی و همچنین قطعنامههای سازمان ملل، منجر به فرسایش مشروعیت بینالمللی و افزایش هزینههای زیست سیاسی و مشروعیت همراه با مقبولیت جهانی، برای این رژیم شده است.
از این رو رژیم صهیونیستی بیش از هر زمان دیگری در تاریخ خود، با بحران مشروعیت و زوال ساختاری روبروست. بحرانی که با هیچ تعداد ترور یا بمبارانی ترمیم نخواهد شد.
نویسنده و پژوهشگر: فرشته مقدم
