رهبر شهید، حضرت آیتالله العظمی امام سید علی حسینی خامنهای در خاطرهای از دوران اسارت خود در سال ۱۳۵۳، از توسل کودکانه فرزندشان حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای به امام رضا(ع) روایتی دردناک و شیرین نقل کردهاند.
ایشان فرمودهاند: پس از آزادی از کمیته مشترک (که هشت ماه دوران سخت و شکنجهبار را پشت سر گذاشته بودم)، خانواده برایم از رنجها و ناامیدیهای خود در مدت حبس من گفتند.
همسرم نقل کرد که مادرش، پسرم مجتبی را که کودکی سرشار از معصومیت و پاکی بود، به حرم مطهر امام رضا(ع) میبرد و به او میگفت به وسیله امام رضا به خدا متوسل شو و از او بخواه که پدرت را از زندان آزاد کند.
کودک معصومانه رو به امام میکرد و توسل میجست. اما شبی، مادربزرگش دوباره او را به حرم برد. این بار نشانههای تعصب شدید در مجتبی ظاهر شد. او چنان گریه و زاری کرد و با لحنی که حاکی از لبریز شدن کاسه صبرش بود با امام رضا(ع) صحبت کرد و اشک ریخت که مادربزرگش از کرده خود پشیمان شد و تصمیم گرفت دیگر این کار را از او نخواهد.
