به گزارش ایرنا، در بحث انتخاب نمایندگان ایران برای حضور در رقابتهای باشگاهی آسیا، معمولاً تمرکز افکار عمومی بر نتایج فنی و جایگاه تیمها در جدول معطوف میشود اما واقعیت این است که در فوتبال حرفهای امروز، کسب سهمیه تنها بخشی از مسیر حضور در آسیاست و بخش مهمتر، توانایی باشگاه برای اجرای الزامات میزبانی و عملیاتی مورد نظر کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) است.
کنفدراسیون آسیا طی سالهای اخیر مقررات میزبانی را به شکل قابل توجهی سختگیرانهتر کرده است، موضوعی که اهمیت آن باعث شده فوتبال در آسیا "لاکچری" تلقی شود و ستارههایی چون رونالدو و بنزما راهی این قاره شوند. برخلاف گذشته که برخی نواقص زیرساختی با اغماض بیشتری مواجه میشد، در ساختار جدید مسابقات، چه در لیگ نخبگان و چه در لیگ قهرمانان، باشگاه میزبان موظف است مجموعهای از الزامات مشخص در حوزههای ورزشگاه، حملونقل، اقامت، خدمات رسانهای، امنیتی و اجرایی را تأمین کند.
الزامات کلیدی میزبانی AFC:
یکی از مهمترین الزامات AFC، دسترسی مناسب به فرودگاه بینالمللی فعال است. بر اساس مقررات ورزشگاههای AFC، محل برگزاری مسابقه باید در شهری قرار داشته باشد که دارای فرودگاه بینالمللی در شعاع حداکثر ۱۰۰ کیلومتری و حداکثر یک ساعته با دسترسی زمینی باشد. در غیر این صورت، باید شرایط جایگزین بسیار مشخصی از جمله پروازهای ارتباطی منظم و مورد تأیید AFC وجود داشته باشد.
این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که AFC تنها به وجود یک فرودگاه اکتفا نمیکند؛ بلکه سهولت دسترسی تیم میهمان، داوران، ناظران مسابقه، نمایندگان رسانهای و مدیران AFC را نیز ارزیابی میکند. هرچه فرآیند ورود و انتقال کاروانهای بینالمللی دشوارتر باشد، احتمال ایراد گرفتن AFC به محل میزبانی افزایش مییابد.
موضوع مهم دیگر، وجود هتلهای بینالمللی استاندارد است. مقررات مسابقات تصریح میکند که باشگاه میزبان باید برای نمایندگان AFC، داوران و مقامات رسمی مسابقه، اقامت در هتل بینالمللی پنج ستاره فراهم کند و حتی تأکید است که محل اقامت نمایندگان AFC باید از محل استقرار تیمها جدا باشد.
کنفدراسیون آسیا همچنین استانداردهای مشخصی درباره خدمات اقامتی، حملونقل، امکانات ارتباطی، خدمات رفاهی و پشتیبانی عملیاتی تعریف کرده است.
نگاهی به باشگاههای ایرانی:
در چنین شرایطی، پرسش اصلی درباره برخی باشگاههای حاضر در سطح بالای فوتبال ایران، از جمله گلگهر و چادرملو، این نیست که آیا از نظر فنی شایستگی حضور در آسیا را دارند یا خیر، بلکه سؤال این است که آیا شهر محل استقرار و زیرساختهای اجرایی آنها توان پاسخگویی کامل به الزامات حرفهای AFC را دارند؟
واقعیت این است که میزبانی آسیایی صرفا به داشتن یک ورزشگاه محدود نمیشود. باشگاه میزبان باید بتواند به شکل همزمان الزامات مربوط به فرودگاه بینالمللی، هتلهای استاندارد پنج ستاره (به تعداد حداقل سه هتل)، خدمات حملونقل ویژه، امکانات رسانهای، زیرساخت VAR، نور استاندارد، فضاهای عملیاتی AFC، مراکز پزشکی و الزامات امنیتی را فراهم کند. هرگونه نقص در این زنجیره ممکن است باعث شود AFC ورزشگاه یا شهر میزبان را تأیید نکند و باشگاه ناچار به انتقال مسابقات خود به شهر دیگری شود.
تجربه سالهای اخیر فوتبال ایران نشان داده است که مسئله میزبانی بینالمللی به یکی از حساسترین حوزههای نظارتی AFC تبدیل شده است. به همین دلیل، هنگام ارزیابی نمایندگان ایران در آسیا باید میان «کسب سهمیه ورزشی» و «آمادگی واقعی برای میزبانی آسیایی» تمایز قائل شد.
فوتبال حرفهای امروز تنها درباره نتایج داخل زمین نیست. باشگاهی که قرار است نماینده ایران در آسیا باشد، باید بتواند بدون نیاز به جابهجایی محل مسابقات، بدون وابستگی به شهرهای دیگر و بدون نگرانی از رد شدن زیرساختها توسط AFC، تمامی الزامات میزبانی را در سطح بینالمللی تأمین کند. در غیر این صورت، حضور در آسیا به جای آنکه فرصتی برای نمایش توانمندی فوتبال ایران باشد، میتواند به چالشی اجرایی و اعتباری برای فوتبال کشور تبدیل شود.
