به گزارش همشهری آنلاین، در دلِ آوار، پیکرِ تکهتکهات را یافتند؛ امدادگران، بیآنکه چشم بترسانند، دستهای لرزانشان را با اشک میشستند و هربار که تکهات را از میانِ سیمان و خون بیرون میکشیدند، زمزمه میکردند: «این همان روضهٔ مکشوفه است، همان تیرِ حرمله بر جگرگوشهٔ ششماههٔ حسین.»
ای مردم، ما نه بر زمین، که بر دلهای سوختهمان سجده میکنیم؛ چرا که هر بار به یادِ علیاصغر شش ماهه هایمان را از زیر خروارها حجم کینه و خشم خصم زبون بیرون کشیدیم، سیلِ غم از «چه گذشت»های ما جاری شد.
