به گزارش ایرنا، با پایان یافتن اردوی پرفشار و حساس تیم ملی فوتبال ایران در آنتالیا و ارزیابیهای دقیق کادر فنی، سرانجام فهرست نهایی تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ به طور رسمی برای فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) ارسال شد.
امیر قلعهنویی، سرمربی باتجربه تیم ملی که سابقه مربیگری تیم های اصفهانی سپاهان و ذوب آهن را نیز در کارنامه خود دارد، پس از ۲ هفته بررسی عملکرد ملیپوشان و آنالیز نمایش آنها در مسابقه تدارکاتی مقابل تیم ملی گامبیا، در آخرین ساعات مهلت قانونی، روی نام پنج بازیکن خط قرمز کشید تا ترکیب بیست و شش نفره و نهایی یوزهای ایرانی برای بزرگترین رویداد فوتبال جهان مشخص شود.
در این میان، بررسی دقیق این فهرست و نگاهی به تاریخچه حضور بازیکنان در ادوار مختلف جام جهانی، نشان از نقش بیبدیل و جایگاه استوار فوتبال اصفهان، به ویژه ۲ باشگاه ریشهدار سپاهان و ذوبآهن دارد؛ تیمهایی که همواره فراتر از یک باشگاه، به عنوان کارخانههای بازیکنسازی برای فوتبال ملی ایران عمل کردهاند.
غیبت ستاره سپاهان و کاهش سهمیه اصفهان
یکی از شگفتیهای فهرست نهایی، خط خوردن نام امید نورافکن بود. بازیکنی که همواره از او به عنوان یکی از مهرههای مورد علاقه امیر قلعهنویی یاد میشد.
توانایی بازی در پستهای مختلف از جمله هافبک دفاعی و مدافع چپ، این تصور را ایجاد کرده بود که نورافکن مسافر قطعی جام جهانی خواهد بود، اما در نهایت این بازیکن از لیست نهایی کنار گذاشته شد. با حذف نورافکن، یک سهمیه ارزشمند از باشگاه سپاهان در تیم ملی کسر شد.
با این وجود، فوتبال اصفهان همچنان جایگاه خود را در تیم ملی حفظ کرده است. باشگاه سپاهان در فهرست نهایی سه نماینده شایسته دارد و در کنار استقلال، پس از تراکتور و پرسپولیس که هر کدام چهار بازیکن دارند، بیشترین سهم را در اردو به خود اختصاص داده است.
سید حسین حسینی در درون دروازه، احسان حاج صفی به در خط دفاعی و آریا یوسفی در پست وینگر، نمایندگان طلاییپوشان دیار زاینده رود در آمریکا خواهند بود.
سپاهان؛ نماد نسل جدید و قطب سوم فوتبال ایران در جام جهانی
بررسی آمارهای تاریخی نشان میدهد که در تمام ادوار حضور ایران در جامهای جهانی و به جز جام جهانی پیش رو، ۶۲ باشگاه مختلف سهمی در تیم ملی داشتهاند. در این میان، باشگاه فولاد مبارکه سپاهان با معرفی ۶ بازیکن در ادوار مختلف، با اقتدار در رتبه سوم باشگاههای داخلی و پس از ۲ تیم سنتی پایتخت قرار دارد.
نامهایی چون بهرام مودت که از نسلهای قدیمیتر این باشگاه به شمار میرود، در کنار رسول خطیبی مهاجم تند و تیز طلایی پوشان، رحمان احمدی سنگربان مطمئن، احسان حاجصفی کاپیتان فعلی تیم ملی، و آریا یوسفی و سید حسین حسینی ۶ بازیکنی هستند که با برچسب باشگاه سپاهان مسافر جامهای چهانی شدهاند.
احسان حاجصفی کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران در این میان یک مورد بسیار خاص و جالب توجه است؛ بازیکنی که پرورشیافته مکتب سپاهان است و حضور در جام جهانی را با پیراهن این تیم اصفهانی تجربه کرد و در ادامه مسیر حرفهای خود با باشگاههای المپیاکوس و آاک آتن یونان نیز در این رویداد بزرگ حاضر شد.
ذوبآهن؛ گاندوهای تاریخساز در مستطیل سبز
در کنار شکوه سپاهان، نمیتوان از نام بزرگ باشگاه ذوبآهن اصفهان به سادگی عبور کرد. این باشگاه ریشهدار و سازنده، با معرفی پنج بازیکن به ادوار مختلف جام جهانی، جایگاه ششم را در میان تمامی باشگاههای تاریخ فوتبال ایران به خود اختصاص داده است و شانه به شانه تیمهای مطرح قرار دارد.
ذوبآهن همواره تیمی متکی بر ساختار، نظم و بازیکنسازی اصولی بوده است و خروجی این تفکر، حضور ستارههای سبزش در بزرگترین تورنمنت فوتبالی جهان است.
تاریخچه حضور ذوبآهنیها در جام جهانی بسیار پربار و نوستالژیک است. علی شجاعی و رسول کربکندی از جمله ستارگانی بودند که نام ذوبآهن را در عرصههای بینالمللی بر سر زبانها انداختند. پس از آنها، علیاکبر استاداسدی، مدافع مستحکم و فراموشنشدنی فوتبال ایران در حماسه جام جهانی ۹۸ فرانسه، به عنوان نماینده ذوبآهن در میدان حاضر شد.
قاسم حدادیفر، هافبک طراح و بازیساز بینظیر اصفهانیها در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل و رشید مظاهری، سنگربان آماده این تیم، دیگر نمایندگانی بودند که افتخار پوشیدن پیراهن تیم ملی در جام جهانی را با نام ذوبآهن به ثبت رساندند. این تنوع نسلی در میان نمایندگان ذوبآهن، از دهههای گذشته تا سالهای اخیر، گواه روشنی بر تداوم پویایی و زایش استعداد در این باشگاه کارگری و اصیل اصفهانی است.
مروری بر آمارهای تاریخی؛ بقای اصفهانیها و خاموشی ستارههای قدیمی
نگاهی عمیقتر به فهرست باشگاههای بازیکنساز تاریخ فوتبال ایران، حقایق جالبی را روشن میسازد. از بین ۶۲ باشگاهی که بازیکن به جام جهانی فرستادهاند، ۴۲ تیم خارجی و ۲۰ باشگاه داخلی بودهاند. پرسپولیس با ۲۲ نماینده و استقلال با ۲۰ بازیکن در صدر قرار دارند.
استقلالیها افتخار زدن اولین گل تاریخ ایران در جام جهانی توسط ایرج داناییفر را دارند و پرسپولیس در جام جهانی نود و هشت با داشتن هفت بازیکن، رکورددار بیشترین نماینده در یک دوره است.
اما نکته حائز اهمیت در این جدول تاریخی، ماندگاری و ثبات باشگاههای اصفهانی در قیاس با تیمهای نابود شده تهرانی است. باشگاه پاس تهران که زمانی با ۶ نماینده همتراز سپاهان بود و ستارگانی چون بهتاش فریبا، حسین فرکی و محمد نصرتی را به تیم ملی داد، امروز تنها یک خاطره دور از یک قهرمان آسیاست.
شهباز با پنج نماینده نظیر ناصر حجازی و ابراهیم قاسمپور، و باشگاه بهمن با چهار نماینده مانند حمید استیلی و محمد خاکپور، تیمهایی هستند که در گذشته درخشیدند و حتی تیمهایی مانند پلیاکریل اصفهان، ابومسلم خراسان و پدیده نیز که روزگاری ملیپوشانی چون نادر محمدخانی، آندرانیک تیموریان و محمدرضا خانزاده را در جام جهانی داشتند، امروز شرایط مساعدی ندارند و یا مانند شهباز و پلی اکریل اصفهان به طور کلی منحل شدند.
در این میان، سپاهان و ذوبآهن اصفهان به عنوان معدود باشگاههای غیر تهرانی توانستهاند با قدرت به حیات خود ادامه دهند و همچنان شاهرگ حیاتی تیم ملی در معرفی استعدادهای ناب باشند.
در این رقابت تاریخی، آنچه بیش از همه میدرخشد، اصالت و استمرار مکتب فوتبال اصفهان است. باشگاههای سپاهان و ذوبآهن با تکیه بر زیرساختهای حرفهای و آکادمیهای قدرتمند خود، ثابت کردهاند که موفقیتهایشان جرقه نیست، بلکه جریانی مداوم در تاریخ فوتبال ایران است که از دهههای پیش آغاز شده و تا جام جهانی ۲۰۲۶ و فراتر از آن ادامه خواهد داشت.
فرجام سخن
در روزگاری که باشگاههای نامدار و قهرمانی چون پاس تهران، شهباز و بهمن به برگهای فراموششده تاریخ سنجاق شدهاند و دیگر اثری از آنها نیست، ثبات تحسینبرانگیز سپاهان و ذوبآهن نشان میدهد که تکیه بر آکادمیهای پویا، زیرساختهای حرفهای و مدیریت اصولی، تنها تضمینکننده بقا و درخشش در بالاترین سطح فوتبال است.
پویایی فوتبال نصفجهان نه یک اتفاق زودگذر، بلکه جریانی مداوم است که از دهههای گذشته با اسطورههایی چون کربکندی و استاداسدی آغاز شده، با امثال حاج صفی ادامه پیدا کرده و امروز به پدیدههای جوانی چون آریا یوسفی رسیده است.
اکنون که قطار یوزهای ایرانی با ترکیبی از تجربه و جوانی به ایستگاه جام جهانی ۲۰۲۶ رسیده است، تاریخ گواهی میدهد که موفقیت فوتبال ایران در این آوردگاه بزرگ، وامدار کارخانههای بازیکنسازی است که در طول دههها هرگز از تولید استعداد بازنایستادهاند. فوتبال ایران برای تداوم اهتزاز پرچمش در جهان، بیش از هر چیز به تکثیر «مکتب مستحکم و ریشهدار اصفهان» در سایر نقاط این مرز و بوم نیاز دارد.
