به گزارش ورزش سه، سرمربی تیم در جلوی هواپیما ضربه آرامی به پشت او زد و کلماتی در تحسینش به زبان آورد. روملو لوکاکوی سی و سه ساله برگشته است. او شاید هنوز در اوج آمادگی نباشد اما یک قدم به فرم ایدهآلش نزدیکتر شده است. این روایتی است از بازگشت او به ترکیب شیاطین سرخ، از شوخیهای زمان گرم کردن تا حضور در کابین خلبان.
«من هرگز کسی را تا این حد باانگیزه ندیده بودم.» این جملهای بود که رودی گارسیا پیش از بازی دوستانه مقابل کرواسی درباره روملو به زبان آورد. تصاویر اولیه از لوکاکو در استادیوم رویهویکا هم دقیقا همین موضوع را تایید میکرد.
لوکاکو به شدت مشتاق بود و برای انجام اولین بازیاش با پیراهن بلژیک لحظهشماری میکرد. غول بلژیکی تا پیش از بازی دیروز آخرین بار در دیدار مقدماتی جام جهانی مقابل ولز در ژوئن سال گذشته با این پیراهن بازی کرده بود.
او با لبخندی که تمام صورتش را گرفته بود برای گرم کردن وارد زمین شد. شوخیهای او در جریان بازی آقاوسط کاملا به چشم میآمد. لوکاکو سر به سر هانس واناکن که در وسط حلقه قرار داشت میگذاشت و همزمان به همتیمیهایش روحیه میداد.
روملو کاملا در حال و هوای بازی بود و حضورش در زمین حس میشد. این نشانهای آشکار از حال خوب او بود.
تیبو کورتوا درباره او گفت: «روملو در روزهای گذشته تاثیر خیلی خوبی در تمرینات گذاشته است. او با دیدی مثبت برگشته و میخواهد به تیم کمک کند. روملو برای این کار کاملا آماده است. او از نظر فیزیکی قدرتمند است و فقط به بازگشت به ریتم مسابقه نیاز دارد.»
لوکاکو بیش از بیست دقیقه مقابل کرواسی بازی کرد. در ابتدا کمی سنگین به نظر میرسید که کاملا منطقی بود، اما وقتی در دقیقه نود و شش با دروازهبان تک به تک شد، کار را تمام کرد. یک پیروزی دو بر صفر با یک ضربه تمامکننده بینقص. این همان لوکاکوی همیشگی بود.
گارسیا، اعضای کادر فنی و بازیکنان نیمکتنشین از جا پریدند. انفجار شادی که در یک بازی دوستانه کمتر دیده میشود. پس از آن جرمی دوکو او را در آغوش گرفت. دست دادنها و زدن روی شانهها شروع شد و همه برای روملو خوشحال بودند.
لوکا مودریچ هم همین حس را داشت. برنده سابق توپ طلا که یک جنتلمن تمامعیار است، پس از سوت پایان به سمت لوکاکو رفت تا به او تبریک بگوید و برایش در جام جهانی آرزوی موفقیت کند. یک قاب بسیار زیبا.
کریستیان یاکیچ هافبک کرواسی هم چنین نظری داشت، مخصوصا وقتی که برادرزادههایش در تونل ورزشگاه با لوکاکو عکس یادگاری گرفتند و او با کمال میل برایشان وقت گذاشت.
از آنجا که لوکاکو تنها بیست دقیقه بازی کرده بود، مجبور شد پس از بازی همراه با سایر بازیکنان تعویضی و نیمکتنشینها برای سرد کردن بدن خودش مسافتی را در زمین بدود. تنها مشکل اینجا بود که یک پیراهن تمرینی بسیار کوچک به او داده شد. پیراهنی که برای بالاتنه پهن او حسابی تنگ بود. روملو با خنده رو به یکی از اعضای کادر فنی کرد و گفت: «این چیه دیگه؟ میتوانی یک پیراهن بزرگتر برایم بیاوری؟»
او در نهایت پس از دویدن، بدون پیراهن راهی رختکن شد در حالی که عرق از بدنش میچکید. بله، لوکاکو کاملا روی فرم است.
او هنگام عبور از میکسدزون تمایلی به مصاحبه نداشت و به خبرنگاران گفت: «الان نه بچهها. بماند برای بعد.»
گپ و گفت صمیمانه
لوکاکو و سایر اعضای تیم مستقیما از ورزشگاه راهی فرودگاه ریهکا شدند. او در آنجا مدتی با تیبو کورتوا مشغول صحبت شد. یک گپ و گفت دوستانه بین دو رفیق صمیمی.
پس از سوار شدن به هواپیما، رودی گارسیا به سمت او رفت و با نگاهی حاکی از تایید و رضایت چند کلمهای با او صحبت کرد.
سپس لوکاکو رو به جرمی دوکو کرد و گفت: «بیا اینجا را ببین.»
اینجا بود که دو محصول آکادمی اندرلخت با هم نگاهی به داخل کابین خلبان انداختند، درست مثل بچههایی که در یک شیرینیفروشی ذوقزده شده باشند. گفته میشود لوکاکو در طول پرواز در کنار خلبانها حضور داشت. او هنگام رسیدن به فرودگاه زاونتم با همان لبخند پهنی که داشت از کابین خلبان خارج شد. دقیقا همان لبخندی که هشت ساعت قبل از آن، هنگام گرم کردن در استادیوم ریهکا کل صورتش را پر کرده بود.
