واکاوی دادههای میدانی پس از نبرد ۳۹ روزه (جنگ رمضان) نشان میدهد تمایل جدی ایالات متحده به استمرار گفتگوهای دیپلماتیک و عدم بازگشت به فاز نظامی، ناشی از یک مخمصه راهبردی است.
از سوی دیگر، اثبات آسیبپذیری ناوگان دریایی و پایگاههای منطقهای سنتکام در برابر پرتابههای بومی، موازنه تهدید را دگرگون ساخته است؛ به طوری که هرگونه درگیری جدید علاوه بر احتمال ثبت تلفات انسانی بالا برای ارتش آمریکا، با توجه به تسلط عملیاتی ایران بر تنگه هرمز، ریسک جهش قیمت جهانی نفت و بروز بحران تورم سوخت را در داخل ایالات متحده به شدت افزایش میدهد.
در ضلع دیپلماتیک نیز واشنگتن در برابر پافشاری تهران بر شروط خود قرار گرفته است؛ پافشاری بر مواردی چون لزوم تضمین امنیت جبهه شمال (لبنان)، آزادسازی ۱۲ میلیارد دلار از داراییهای مسدودشده و دریافت غرامت، سبب شده که پذیرش این شروط به معنای اعتراف رسمی به شکست دکترین فشار حداکثری و تداوم جنگ به معنای تحمل هزینههای فرسایشی سنگین اقتصادی و اعتباری برای آمریکا باشد./پشت پرده
