به گزارش ایرنا، پنجشنبه چهاردهم خردادماه ۱۴۰۵، شهر رنگ و بوی دیگری داشت؛ گویی آسمان و زمین دست به دست هم داده بودند تا شکوه عهد اخوت را در میان شور و هیجان مردم تکرار کنند.
امروز تنها یک مناسبت تقویمی نبود؛ امروز، تجدید بیعت دلهایی بود که سالهاست در مسیر روشن ولایت علیبن ابی طالب (ع) گام برمیدارند.
صدای «ناد علی» از هر سو به گوش میرسید و نسیم دلانگیز عید غدیر، خستگی روزهای گرم خرداد را از تن زائران این جشن بزرگ بیرون میبرد.
خروش مردمی در امتداد نور
همان ساعات آغازین عصر، سیل خروشان جمعیت، خیابانهای اصلی شهر را به دریایی از عشق بدل کرد.
پیر و جوان، کودک و بزرگسال، همگی با لبخندهایی که گویای طراوت این عید بزرگ بود، خود را به محلهای برگزاری مراسم رساندند.
حضور گسترده مردم بجنورد، فراتر از یک تجمع معمولی، پیامی روشن داشت: غدیر، زنده است و در رگهای این شهر جریان دارد.
خیابانها مملو از حضور خانوادههایی بود که آمده بودند تا طعم شیرین یک پیوند الهی را در کنار هم تجربه کنند.
از طعم بندگی تا لذت همدلی؛ موکبهای پذیرایی
هنر این جشن، در پیوند «معنویت» با «خدمت» بود.
موکبهای پذیرایی که در جایجای مسیر جشن برپا شده بودند، تنها ایستگاههای توزیعِ خوراکی نبودند؛ آنها نماد کامل «ضیافت علوی» بودند.
خادمان این موکبها، با چهرههایی گشاده و دستان پرمهر، از مردم پذیرایی میکردند.
بوی خوش چای روضه و شیرینیهای مخصوص عید، فضا را چنان صمیمی کرده بود که گویی تمامی حاضران، اعضای یک خانوادهی بزرگ هستند که گردِ سفرهی باکرامت امیرالمؤمنین (ع) جمع شدهاند.
تلاقی فرهنگ و تفریح؛ جشنی برای تمام نسلها
برنامههای فرهنگی و تفریحی در نظر گرفته شده، به گونهای بود که برای هر سلیقهای، جاذبهای داشت.
از اجرای سرودهای حماسی و مذهبی توسط گروههای جوان بجنوردی که شور عجیبی به جمعیت میبخشید، تا بخشهای تفریحی که کودکان را با داستانهای آموزنده غدیر آشنا میکرد.
در هر گوشه از میدان اصلی، شاهد روایتگریهایی بودیم که تاریخ اسلام را نه در کتابها، بلکه در قاب هنر و نمایش، پیش چشم مردم زنده میکرد.
این تنوع برنامه باعث شد تا جشن غدیر امسال، برای نسل جوان و نوجوانی که تشنهی شناخت ریشههای دینی خود هستند، تجربهای ماندگار باشد.
