به گزارش ایرنا، تنها ۶ روز تا آغاز بزرگترین دوره تاریخ جام جهانی باقی مانده است. تورنمنتی که قرار است با حضور ۴۸ تیم در خاک سه کشور آمریکا، مکزیک و کانادا برگزار شود و فصل تازهای در تاریخ فوتبال جهان رقم بزند.
تحریریه ورزشی ایرنا در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶، شمارش معکوس ویژهای را آغاز کرده و هر روز با انتشار آمارها و روایتهای تاریخی، هواداران فوتبال را به گذشته این رقابتها میبرد. عدد ۶ بهانهای شد تا آمار و رکوردهای مربوط به این عدد در رقابتهای جام جهانی را مورد بررسی قرار دهیم.
۶ ضربدر ۶؛ وقتی ۶ گل در جام جهانی، استاندارد برترینها بود
در تاریخ جامهای جهانی، بازه زمانی بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۲، دورانی بود که رقم «۶ گل» به عنوان استاندارد طلایی برای برترین گلزن (کفش طلا) شناخته میشد. این سلسلهمراتب از آرژانتین ۱۹۷۸ آغاز شد و تا سالهای اخیر ادامه یافت.
در سال ۱۹۷۸، ماریو کمپس با ثبت ۶ گل، آرژانتین را به اوج رساند. در دوره بعدی (۱۹۸۲)، پائولو روسی با همان تعداد گل، ایتالیا را به قهرمانی نزدیک کرد. در سالهای ۱۹۸۶ و ۱۹۹۰، این استاندارد توسط گری لینهکر (انگلیس) و توتو اسکیلاچی (ایتالیا) حفظ شد. در سال ۱۹۹۴، رقابت تنگاتنگ باعث شد اولگ سالنکو (روسیه) و هریستو استویچکوف (بلغارستان) به طور مشترک با ۶ گل، کفش طلا را از آن خود کنند. این روندِ «شش گل در هر دوره» در سال ۱۹۹۸ با عملکرد درخشان داور شوکر (کرواسی) ادامه یافت و سرانجام در سال ۲۰۰۲، رونالدو نازاریو (برزیل) با ثبت رکورد خیرهکننده ۸ گل، این سقف را جابهجا کرد.
رکوردهای مشابه در سطح ملی:
علاوه بر برترینهای جهان، برخی بازیکنان نیز توانستهاند در قالب ملی خود، رکورد ۶ گل را ثبت کنند. اولگ سالنکو و پائولو روسی، هر دو توانستند در جامهای جهانی برگزار شده در خاک کشور خودشان، ۶ گل به ثمر برسانند.در پرتغال، اوزه بیو در سال ۱۹۶۶ این رقم را ثبت کرد. در سالهای اخیر نیز، انر والنسیا با ثبت ۶ گل در دو دوره مجزای ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲، رکورد گلزنی اکوادور را در جام جهانی تثبیت کرد.
با سابقهترین سرمربی
کارلوس آلبرتو پریرا، سرمربی فقید برزیلی، با هدایت ۶ تیم ملی در ۶ دوره جام جهانی، رکورددار بیشترین حضور در تاریخ این مسابقات است. او با کویت (۱۹۸۲)، امارات (۱۹۹۰)، عربستان (۱۹۹۸) و آفریقای جنوبی (۲۰۱۰) در جام جهانی حاضر شد و دو مرتبه نیز هدایت برزیل (۱۹۹۴ و ۲۰۰۶) را بر عهده داشت که در سال ۱۹۹۴ به قهرمانی رسید.
اوج کارنامه پریرا، قهرمانی در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا بود. برزیل که از سال ۱۹۷۰ قهرمان جهان نشده بود، تحت فشار شدید هواداران قرار داشت. پریرا با وجود انتقادات فراوان سبکی محتاط را در پیش گرفت که با سنت فوتبال برزیل متفاوت بود. او نظم و انضباط شدیدی در تیم ایجاد کرد و در نهایت، برزیل در ضربات پنالتی برابر ایتالیا به برتری رسید و قهرمان شد. پریرا در مجموع ۲۳ بازی در جامهای جهانی به عنوان سرمربی روی نیمکت نشست که حاصل آن ۱۰ برد، ۴ تساوی و ۹ باخت بود.
قهرمانی در خانه
در تاریخ جام جهانی تنها ۶ کشور موفق شدهاند در حضور هواداران خودی جام قهرمانی را بالای سر ببرند:
۱. اروگوئه (۱۹۳۰)
۲. ایتالیا (۱۹۳۴)
۳. انگلیس (۱۹۶۶)
۴. آلمان غربی (۱۹۷۴)
۵. آرژانتین (۱۹۷۸)
۶. فرانسه (۱۹۹۸)
نکته قابل توجه این است که از سال ۱۹۹۸ تا امروز، یعنی در ۲۶ سال اخیر، هیچ کشوری نتوانسته است به عنوان میزبان، قهرمان جام جهانی شود. در این بازه، میزبانهای بزرگی مثل برزیل (۲۰۱۴)، آلمان (۲۰۰۶) تلاش کردند تا این کار را انجام دهند، اما همگی در راه رسیدن به جام ناکام ماندند.
