به گزارش ایرنا، در خنکای آخرین ماه بهار روستای دلنشین «رجنوک»، آنجا که سکوت دشت با صلابت کوهستان درآمیخته است، صدای گرم یک همخوانی، سکوت را شکست. این تپش قلب ایران بود که در عمق درههای روستای مرزی خراسان جنوبی طنینانداز شد.
در این گوشه از جغرافیای غیرت، «ای ایران» نغمهای فراتر از یک سرود بود؛ پرچمی بافته شده از کلمات که در فضای معنوی حسینیه روستا برافراشته شد تا ثابت کند عشق به وطن، کیلومتر و مرز نمیشناسد.
در این ضیافت ملی که به همت پایگاه بسیج روستا برپا شد، از پیرمردی که سالها پاسداری از خاک را بر چین و شکن چهرهاش به یادگار دارد، تا کودکی که پرچم کوچک سه رنگ را در مشت میفشرد، همه همصدا شدند.
نخستین نتهای این سرود جاودانه که بر فضای حسینیه نشست، گویی غبار خستگی روزگار از چهرهی خانههای کاهگلی رخت بربست. در آن لحظات، «رجنوک» دیگر یک نقطه روی نقشهی درمیان نبود؛ بلکه حکم قلب ایران داشت، صدای مادران و پدران با هم یکی شد و در فراز «ای ایران» پایانی، لرزه بر تن کوهستان انداخت؛ روایتی از وفاداری مردمی که در تمام روزهای سخت، پاسبانِ بیادعای این خاک بودهاند.
این مراسم که با حضور اهالی، معتمدان محلی، جوانان و کودکان برگزار شد، صحنههایی سرشار از غرور و امید را رقم زد. مردم با زمزمهی این نغمهی آشنا، بار دیگر پیوند ناگسستنی خود را با هویتِ ملی به نمایش گذاشتند.
حاضران در این محفل صمیمی، اجرای سرود «ای ایران» را یادآور وحدت و ایستادگی دانستند. شماری از شرکتکنندگان در گفتگو با خبرنگار ایرنا تأکید کردند که شنیدن این سرود در یک روستای مرزی، تنها یک اجرا نیست، بلکه پیامی روشن از تعلق و وفاداری به آرمانهای میهن است که روح امید را در دل نسل جوان زنده نگه میدارد.
روستای رجنوک که همواره نماد پایداری و غیرت مردمان سختکوش بوده، این بار با جادوی کلماتِ این سرود، رنگی تازه از عشق به وطن گرفت. هر واژه در میان نسیم کوهستان، طعم اصالت میداد؛ آنجا که سروده شد «ای سرای امید»، گویی واگویهیِ دلِ هر روستایی بود که به آبادانی و سربلندی فردای این مرز و بوم چشم دوخته است.
امروز جمعه ۱۵ خرداد برای رجنوک، ایران نه در جغرافیای سیاسی، که در آغوش همبستگی مردمانش تعریف شد؛ حماسهای آرام و باشکوه که پژواک آن در دل تاریخ این سرزمین باقی خواهد ماند.
خراسان جنوبی استانی شرقی است که چهار شهرستان مرزی دارد.
