پاسداری مردم ایرانزمین از سنگر خیابانها، در شامگاه ۱۷ خرداد وارد شب صدم خود شد. مردم حاضر در خیابان، حال و هوای خاصی داشتند. احساس غرورآفرین حضور صد شبه همراه شده بود با پاسخ نیروهای غیور و باغیرت ایرانی به دشمنان این آب و خاک.
در صدمین شب حضور، هوای شهرها تنها آکنده از اکسیژن نبود؛ بوی غرور و عطر استقامت در تکتک کوچهها پیچیده بود. مردم، این پاسداران بیمنت میهن، با نگاهی متفاوت به آسمان مینگریستند. پرچمهای برافراشته در دستان لرزان از شوق، در اهتزاز میان زمین و آسمان، گویی نه پارچهای رنگین، که بادبانهای کشتی اقتدار ایران بودند.
تهمتنان ایرانی با مشتهای گره کرده و صدایی رسا به دشمن میگفتند که دیگر ایران است که مسائل منطقه را تعیین کرده و دربرابر زورگویان ایستادگی میکند.
همزمان با مخابره خبر موج حملات ایران، برق خاصی به صورتهای مردم بازگشت. برقی که حاصل از حس غرور، ایستادگی و افتخار بود.
هر موشکی که به سمت سرزمینهای اشغالی شلیک میشد، منبع انرژی بود برای نیروهای پاسدار خیابانهای کشور؛ گویی بین نیروهای مسلح و نیروهای خیابان، حسی متقابل ایجاد شده بود. مردم با حضور خود سوخت موشکهای ایرانی را تأمین میکردند و نیروهای مسلح با شلیک موشکها، مشوق پاسداری آنان از خیابانهای کشور بودند.
صدمین شب، تنها یک عدد در امتداد شبهای گذشته نبود؛ نشانهای بود از استمرار مقاومت جمعی که ریشه در باور، تعلق و امید دارد. این حضور ممتد نشان داد که سرمایه اصلی هر سرزمین، پیش از هر چیز، مردم آن هستند؛ مردمی که در لحظههای حساس، با همدلی و احساس مسئولیت، تصویر روشنی از انسجام ملی ترسیم میکنند و نام ایران را با وقار، صبوری و استواری گره میزنند.
انتهای پیام
