به گزارش "ورزش سه"، کمتر بازیکنی در فوتبال ایران پیدا میشود که اینقدر طولانی در حوالی ترکیب اصلی تیم ملی بوده باشد اما هنوز فرصت لمس یک تورنمنت بزرگ از درون زمین را پیدا نکرده باشد. نیازمند از اواخر دهه ۹۰ یکی از دروازهبانان ثابت اردوهای ملی بوده، اما همیشه یک نفر جلوتر از او ایستاده است؛ علیرضا بیرانوند.
حالا در ۳۱ سالگی، وقتی بسیاری از دروازهبانها تازه به پختگی کامل میرسند، او همچنان منتظر است. نه برای دعوت شدن، نه برای نشستن روی نیمکت تیم ملی؛ برای آن لحظهای که سرمربی نام او را برای یک مسابقه بزرگ صدا بزند.
نکته جالب اینجاست که نیازمند هیچوقت تلاش نکرده این انتظار را به یک داستان جنجالی تبدیل کند. نه مصاحبهای علیه رقیبش انجام داده، نه فضای رسانهای را علیه تصمیمهای کادر فنی به کار گرفته است. مسیر او همیشه از زمین تمرین گذشته؛ همان جایی که امروز هم در آن ایستاده است.
امیر قلعهنویی بیشتر از هر مربی دیگری او را میشناسد. سالهای مشترک در سپاهان باعث شده سرمربی تیم ملی شناخت دقیقی از شخصیت و کیفیت فنی نیازمند داشته باشد. همین شناخت بود که باعث شد نام او بار دیگر در فهرست مدعیان جدی حضور در جام جهانی قرار بگیرد.
انتقال به پرسپولیس نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ تصمیمی برای ماندن زیر نور شدیدترین پروژکتورهای فوتبال ایران. او فصل گذشته را بدون افت محسوس پشت سر گذاشت و نشان داد هنوز همان دروازهبان آرام، کماشتباه و قابل اتکاست.
با این حال واقعیت تغییر نکرده است. بیرانوند هنوز تجربه دو جام جهانی و دهها بازی بزرگ ملی را در کارنامه دارد و در این رقابت، سابقه وزنه مهمی محسوب میشود.
اما جام جهانی همیشه محل تولد داستانهای غیرمنتظره بوده است. شاید به همین دلیل نگاه نیازمند در این عکس، شبیه نگاه بازیکنی نیست که به تمرین فردا فکر میکند. بیشتر شبیه کسی است که هنوز باور دارد بزرگترین فرصت زندگیاش میتواند درست پشت پیچ بعدی باشد.
