روزنامه خراسان نوشت: کوراسائو جزیرهای در نزدیکی سواحل ونزوئلاست؛ سرزمینی به مساحت تنها ۴۴۴ کیلومتر مربع با جمعیتی حدود ۱۵۵ هزار نفر. کشوری که تازه مستقل شده، زیرا شکل فعلی آن فقط از سال ۲۰۱۰ و پس از تغییر ساختار سیاسی بخشی از جزایر کارائیب که تحت مالکیت هلند بود، شکل گرفت. با این حال، همین سرزمین کوچک حالا میخواهد در بزرگترین صحنه فوتبال جهان دیده شود. پایتخت آن، ویلمستاد، شهری رنگارنگ با خانههایی به سبک هلندی و خیابانهایی پر از موسیقی و فرهنگ کارائیبی است.
کوراسائو همراه با آروبا و بونیر، سه جزیره معروف موسوم به «ABC» در دریای کارائیب را تشکیل میدهند. ترکیبی از فرهنگ اروپایی، آفریقایی و آمریکای لاتین باعث شده این جزیره هویت فرهنگی خاصی داشته باشد؛ جایی که مردم به زبانهای پاپیامنتو، هلندی، اسپانیایی و انگلیسی صحبت میکنند. اما راز جذاب کوراسائو در فوتبالش است. برخلاف بسیاری از کشورها، بخش بزرگی از بازیکنان تیم ملی این کشور در لیگ داخلی بازی نمیکنند. بسیاری از آنها در اروپا و بهویژه در لیگهای هلند رشد کردهاند و حتی ممکن است در خود این کشور هم متولد نشده باشند. ارتباط تاریخی با هلند باعث شده نسلهای مختلفی از فوتبالیستهای بااستعداد با ریشه کوراسائویی در فوتبال اروپا ظهور کنند. حتی برای فوتبالدوستان ایرانی هم یکی از این نامها آشناست یعنی یورگن لوکادیا، مهاجمی که مدتی برای پرسپولیس بازی کرد.
با چنین جمعیت اندکی، تشکیل تیمی در سطح جهانی کار سادهای نیست، آنهم وقتی ایتالیا به جام جهانی صعود نکرده است. اما کوراسائو دقیقاً همان نوع تیمی است که جام جهانی را جذابتر میکند؛ تیمی کوچک با بازیکنانی پراکنده از لیگهای مختلف جهان، فرهنگی متفاوت و انگیزهای بزرگ برای دیده شدن. شاید کوراسائو در نگاه اول فقط یک نقطه کوچک روی نقشه باشد، اما فوتبال بارها نشان داده که گاهی بزرگترین داستانها از کوچکترین کشورها شروع میشوند. جام جهانی ۲۰۲۶ میتواند همان صحنهای باشد که این جزیره آبی کارائیب را از حاشیه نقشه به مرکز توجه فوتبال جهان بیاورد.
