به گزارش "ورزش سه"، فقط یک تغییر سرنوشت بازی را عوض کرد؛ جابهجایی جایگاه اولیسه و دمبله تا اولیسه بتواند پشت مهاجم نقش بازیساز را برعهده بگیرد. فقط یک پاس هم کافی بود؛ پاس همان بازیکن که از میان جنگل مدافعان سنگال عبور کرد و توپ را به امباپه رساند، دقیقاً جایی که باید میرسید؛ جایی که او مرگبارترین نسخه خودش را نشان میدهد.
صحنه گل حداقل پنجمین موقعیت فرانسه از آغاز نیمه دوم بود. دو فرصت را مندی مهار کرده بود و در صحنهای دیگر نیز علیرضا فغانی حاضر نشد برای خطا روی کیلیان پنالتی اعلام کند؛ حتی با وجود اعتراضها و بررسیهای تکنولوژی.
ماجرا به همین جا ختم نشد. رابیو بعداً پاس گلی برای بارکولا فرستاد تا او نیز خیلی زود پس از ورودش به زمین اختلاف را بیشتر کند. مسابقه عملاً به دو نیمه کاملاً متفاوت تقسیم شده بود؛ هرچند فیفا اصرار دارد آن را به چهار بخش تقسیم کند. تا پیش از استراحت بین دو نیمه، هیچ نشانی از فرانسه دیده نمیشد، اما پس از آن نمایشی درخشان دیده شد.
تا جایی که دیدیه دشان، که خودش با آن تغییر تاکتیکی نقش مهمی در تغییر روند مسابقه داشت، دیگر نیازی به انجام تغییرات بیشتر ندید. فقط دو تعویض انجام داد؛ یکی همان تعویضی که به گل دوم انجامید و دیگری ورود شرکی تا نام او هم در برگه مسابقه ثبت شود.
واقعیت این است که بهترین اتفاق برای فرانسه در پایان نیمه اول، فقط نتیجه مساوی بود. مخصوصاً چون آخرین صحنه نیمه به یک فرصت بسیار خوب برای سنگال ختم شد؛ هرچند سار نتوانست از حرکت خوب سادیو مانه بهره ببرد.
در مجموع، عملکرد چهار ستاره هجومی فرانسه تا آن لحظه ناامیدکننده بود. اولیسه با حرکت به مرکز زمین فقط به شلوغی آن منطقه اضافه میکرد، دمبله عقب میآمد و به دنبال توپ میگشت، دوئه تقریباً دیده نمیشد و امباپه هم روز کمفروغی را سپری میکرد. تعداد زیاد مهاجمان، به حملات زیاد تبدیل نشده بود.
مشکل اصلی این بود که توپ به آنها نمیرسید. سایر بازیکنان فرانسه مقابل تیم منظم و سازمانیافته سنگال از همان ابتدا ناتوان به نظر میرسیدند. رسیدن به نخستین وقفه نوشیدن آب طولانی شد؛ اول به این دلیل که بازی از دقیقه ۲۵ هم عبور کرد تا بالاخره توپ از زمین خارج شود و داور بتواند مسابقه را متوقف کند، و دوم به این دلیل که تا آن لحظه هیچ موقعیت جدیای خلق نشده بود.
درست در آستانه آن توقف، امباپه توپ را از دست داد، سار با یک پاس بلند نیکلاس جکسون را راه انداخت و مهاجم سنگال با ضربهای قدرتمند تیر دروازه را به لرزه درآورد. توپ حتی در برگشت هم وارد دروازه نشد، هرچند در مسیر خود به بدن مانیان برخورد کرد.
پس از نوشیدن آب و آبیاری دوباره چمن، بازی از سر گرفته شد اما شرایط تفاوتی نکرد. فرانسه مالکیت توپ را در اختیار داشت اما حملاتش کند و بیاثر بود. نه شوامنی و نه رابیو نتوانستند خطوط دفاعی حریف را بشکنند و مدافعان کناری هم هیچ نفوذ مؤثری نداشتند.
تنها ضدحمله نسبتاً سریع فرانسه، که حتی به موقعیت گل هم ختم نشد، زمانی شکل گرفت که داور از کنار خطای آشکار سالیبا روی سار گذشت.
بنابراین با پایان فصل اول مسابقه، همه چیز همانطور بود که آغاز شده بود. اما سپس دشان مهرههایش را جابهجا کرد و تیمش آزاد شد. حملات پیاپی فرانسه سرانجام با همکاری اولیسه و امباپه به نتیجه رسید.
در هشت دقیقه وقت اضافه نیز کیلیان امباپه پاسخ گل زیبای امبایه را داد. به این ترتیب نتیجه ۲-۰ ناگهان در چشم برهمزدنی به ۳-۱ تبدیل شد. بیش از ۸۰ هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه نیز از روی سکوها تأیید کردند که میتوان روی این فرانسه با «چهار شگفتانگیز» حساب ویژهای باز کرد.
