روز دوم جنگ تحمیلی؛ حماسهای آسمانی رقم خورد. اف۵های ایرانی پایگاه آمریکایی در کویت را هدف قرار دادند و به سلامت به کشور برگشتند.
حماسهی اف۵ها؛ زیر ۵۰ پا، زیر رادار پاتریوت!
پرواز زیر ۵۰ پا (درحالیکه استاندارد ۵۰۰ پاست) برای عبور از پدافند چندلایه و پاتریوت کویت.
عملیات در سکوت کامل رادیویی؛ آنقدر پایین که از بین دو کشتی عبور کردند و عرشه از جنگنده بالاتر بود.
ورود موفق به کویت، زدن اهداف و ضربهی مهلک اف۵ها؛ هلیکوپترهای دشمن در آشیانه سوختند.
بمباران پایگاه دشمن با بمبهای ارتقایافته، سنگین، دقیق و کوبنده انجام شد.
هلیکوپترهای پیشرفتهی آنها پیش از هرگونه واکنش، در همان آشیانه منهدم شدند.
پایگاه بهکلی ویران شد و با قدرت ضربتی بالا، هیچ رحمی به دشمنِ بیرحم نکردیم.
به لطف خدا؛ اف۱۸ و سه اف۱۵ دشمن به دست خودشان ساقط شدند!
همزمان با پدافند سنگین دشمن، اهدافی در آسمان شروع به پرتاب موشک کردند و در یک اشتباه عملیاتی، یک فروند اف۱۸ و سه فروند اف۱۵ که به سمت کشورمان میآمدند، به دست خودشان منهدم شدند.
خلبانان اف۵های ایرانی هیچ فیلمی نگرفتیم، چون فکر نمیکردیم برگردیم، تکفرزند بودم، اما مصممتر بر انجام عملیات. هیچ فیلم و عکسی نگرفتیم؛ چون کسی که فیلم میگیرد، به بازگشت امید دارد، اما ما اصلاً فکر نمیکردیم، برگردیم.
خلبان دیگر میگوید: صبح قبل از عملیات، نگاهی به فرزندانم کردم و گمان کردم شاید آخرین دیدار باشد؛ در ذهنم پدر و مادرم بودند.
تکفرزند بودم و خواهرم را تازه از دست داده بودیم؛ دلم نمیخواست داغی دیگر بر دلشان بگذارم، اما برای انجام این مأموریت، کاملاً مصمم بودم.
لایههای پدافندی بسیار پیشرفته و فشرده، چه در مسیر رفت و چه برگشت، اما شجاعت خلبانان کار را تمام کرد و نتوانستند پیکآپ کنند.
وقتی کاری برای خدا، مملکت و مردم انجام دهی، توانت چندین برابر میشود؛ این را همهی خلبانان با تمام وجود حس کردند.
خلبانان نیروی هوایی، عزادار کودکان میناب بودند و به مردم میگویند که با هر تجهیزاتی و در هر شرایطی، تا پای جان پای کار هستند.
ایرانی با غیرتی که پایگاه آمریکا را بمباران کرد: ۹۹ درصد شانس برگشت وجود نداشت؛ به خاطر مادران میناب اصرار بر انجام داشتیم.
انتهای پیام/
