جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان در حالی شروع شد که برخی از مدیران وقت ورزش ایران با اتخاذ مواضعی که همخوانی چندانی با واقعیتهای فوتبالی نداشت، مدعی شانس بالای تیم ملی فوتبال کشورمان جهت صعود از گروه خود شده بودند.
این رویا پس از شکست اول تیم ملی برابر مکزیک عملا رنگ باخت و ۲۷ خرداد ۱۳۸۵ وقتی با دو گل قافیه را به پرتغال واگذار کردیم، به لحاظ ریاضی هم حالت تمامشده به خود گرفت. دیداری که تیم ملی قبل از آن به واسطه اختلافات داخلی کاملا از هم پاشیده بود و برانکو ایوانکوویچ اگرچه مدعی شد علی دایی را به خاطر مصدومیت بازی نداده اما کاپیتان وقت تیم ملی هرگز این ادعا را تایید نکرد.
گل اول پرتغالیها توسط دکو به ثمر رسید و کریستیانو رونالدو نیز که اولین جام جهانی خود را سپری میکرد، از روی نقطه پنالتی گل دوم را زد تا ابراهیم میرزاپور بر خلاف علیرضا بیرانوند، نتواند پنالتی کریس را مهار کند و همه چیز برای ایران در آن جام از نظر شانس صعود، به پایان برسد.
با شکست در آن مسابقه و اوجگیری اختلافات میان سازمان تربیت بدنی با محمد دادکان، همه ملیپوشان میدانستند که مسابقه با آنگولا نهتنها جنبه تشریفاتی دارد بلکه آخرین حضور برانکو ایوانکوویچ تحت عنوان سرمربی روی نیمکت ایران است و پرونده او را باید بستهشده دانست. پیشبینی کاملا درستی چرا که برانکو پس از پایان مسابقات دیگر حتی حاضر نشد به ایران بازگردد.
بیشتر بخوانید: دادکان: ماحصل منشور اخلاقی فقط حذف نیکبخت بود/ اسم دایی را تحمل نمیکنند چون از آنها بزرگتر است/ مگر لیگ یک تبعیدگاه است؟!
