به گزارش خبرآنلاین روزنامه خراسان خطاب به مخاطب خود نوشت: این سن، سن استقلال طلبی و آزمودن مرزهاست. اما بی احترامی را نباید عادی کرد. هدف شما باید این باشد که هم محبت بماند هم مرز روشن.
چه باید کرد؟
۱. وسط دعوا وارد بحث طولانی نشوید|وقتی لحنش بی ادبانه شد، کوتاه و آرام بگویید: من با بیاحترامی صحبت نمیکنم، هر وقت آرام شدی ادامه میدهیم. بحث را کش ندهید. داد زدن معمولا اوضاع را بدتر میکند.
۲. قانون خانه را شفاف و مشترک کنید|با مادرش یکصدا باشید. چند قانون ساده بنویسید: توهین ممنوع، داد زدن ممنوع، جواب دادن با احترام الزامی.
۳. پیامد فوری و منطقی بگذارید|برای بیاحترامی پیامد بگذارید: فوری باشد، مرتبط باشد، کوتاه باشد.
مثلا: قطع مکالمه، انجام یک مسئولیت اضافه در خانه، ازبین رفتن یک امتیاز موقت.
نکته مهم این است که تهدید نکنید. فقط همان چیزی را که گفتهاید اجرا کنید.
۴. بیشتر از تنبیه، رفتار خوب را تقویت کنید|هر وقت محترمانه حرف زد سریع توجه نشان دهید و بگویید: «الان خیلی خوب و محترمانه صحبت کردی، این مدل حرف زدن از تو انتظار ماست.»
۵. دنبال علت های پشت رفتار بگردید|بی ادبی گاهی فقط بدرفتاری نیست ممکن است پشتش این ها باشد: خشم انباشته، احساس نادیده گرفته شدن، فشار درس یا مدرسه، مشکل با دوستها، کمخوابی، استفاده زیاد از گوشی و بازی، اضطراب یا افسردگی.
از او در زمان آرامش بپرسید: «اخیرا چه چیزی اذیتت میکند که این قدر زود عصبانی میشوی؟»
۶. وقت دونفره و بدون نصیحت بگذارید|با او قدم بزنید، چای بنوشید، فوتبال یا بازی مورد علاقهاش را ببینید، فقط ارتباط نه درخواست و نصیحت.
۷. شما و مادرش یک سبک تربیتی واحد داشته باشید|اگر یکی سختگیری کند و دیگری کوتاه بیاید، فرزند یاد میگیرد بین شما بازی کند. پس: قوانین یکسان، پیام یکسان، پیامد یکسان
۸. اگر بی احترامی شدید یا مداوم است کمک از روان شناس یا مشاور حضوری بگیرید.
مثلا اگر این حالتها در او دیده میشود: پرخاشگری شدید، افت تحصیلی، انزوا، دروغ گویی، حرف از ناامیدی، آسیب زدن به خود یا دیگری.
این کارها را انجام ندهید:
* تحقیرش نکنید.
* با او در حضور دیگران دعوا نکنید.
* گذشتهاش را مرتب به رخ نکشید.
* زیاد سخنرانی نکنید.
* تهدیدهای بینتیجه نکنید.
چه باید کرد؟
۱. وسط دعوا وارد بحث طولانی نشوید|وقتی لحنش بی ادبانه شد، کوتاه و آرام بگویید: من با بیاحترامی صحبت نمیکنم، هر وقت آرام شدی ادامه میدهیم. بحث را کش ندهید. داد زدن معمولا اوضاع را بدتر میکند.
۲. قانون خانه را شفاف و مشترک کنید|با مادرش یکصدا باشید. چند قانون ساده بنویسید: توهین ممنوع، داد زدن ممنوع، جواب دادن با احترام الزامی.
۳. پیامد فوری و منطقی بگذارید|برای بیاحترامی پیامد بگذارید: فوری باشد، مرتبط باشد، کوتاه باشد.
مثلا: قطع مکالمه، انجام یک مسئولیت اضافه در خانه، ازبین رفتن یک امتیاز موقت.
نکته مهم این است که تهدید نکنید. فقط همان چیزی را که گفتهاید اجرا کنید.
۴. بیشتر از تنبیه، رفتار خوب را تقویت کنید|هر وقت محترمانه حرف زد سریع توجه نشان دهید و بگویید: «الان خیلی خوب و محترمانه صحبت کردی، این مدل حرف زدن از تو انتظار ماست.»
۵. دنبال علت های پشت رفتار بگردید|بی ادبی گاهی فقط بدرفتاری نیست ممکن است پشتش این ها باشد: خشم انباشته، احساس نادیده گرفته شدن، فشار درس یا مدرسه، مشکل با دوستها، کمخوابی، استفاده زیاد از گوشی و بازی، اضطراب یا افسردگی.
از او در زمان آرامش بپرسید: «اخیرا چه چیزی اذیتت میکند که این قدر زود عصبانی میشوی؟»
۶. وقت دونفره و بدون نصیحت بگذارید|با او قدم بزنید، چای بنوشید، فوتبال یا بازی مورد علاقهاش را ببینید، فقط ارتباط نه درخواست و نصیحت.
۷. شما و مادرش یک سبک تربیتی واحد داشته باشید|اگر یکی سختگیری کند و دیگری کوتاه بیاید، فرزند یاد میگیرد بین شما بازی کند. پس: قوانین یکسان، پیام یکسان، پیامد یکسان
۸. اگر بی احترامی شدید یا مداوم است کمک از روان شناس یا مشاور حضوری بگیرید.
مثلا اگر این حالتها در او دیده میشود: پرخاشگری شدید، افت تحصیلی، انزوا، دروغ گویی، حرف از ناامیدی، آسیب زدن به خود یا دیگری.
این کارها را انجام ندهید:
* تحقیرش نکنید.
* با او در حضور دیگران دعوا نکنید.
* گذشتهاش را مرتب به رخ نکشید.
* زیاد سخنرانی نکنید.
* تهدیدهای بینتیجه نکنید.
17302
