به گزارش خبرنگار نوجوان بخش اجتماعی رکنا، در بسیاری از خانوادهها، والدین ناخواسته فرزندان خود را در معرض انتظاراتی قرار میدهند که فراتر از توان و ظرفیت واقعی آنهاست. این توقعات گاه در حوزه تحصیل، گاه در انتخاب مسیر شغلی و گاه در تصمیمهای شخصی زندگی بروز پیدا میکند. نتیجه چنین فشارهایی، وارد شدن بار روانی سنگین بر دوش فرزندانی است که برای جلب رضایت خانواده تلاش میکنند خواستههایی را برآورده کنند که همیشه با تواناییها یا شرایط آنها همخوانی ندارد.
فشار تحصیلی یکی از رایجترین نمونهها در بسیاری از خانوادههاست. برخی والدین انتظار دارند فرزندشان همواره بهترین نمرهها را کسب کند، در حالی که تواناییهای تحصیلی و شرایط روحی هر دانشآموز متفاوت است. این فشار گاه تا جایی پیش میرود که برخی نوجوانان برای افزایش تمرکز یا حفظ عملکرد درسی به مصرف دارو روی میآورند؛ اقدامی که میتواند پیامدهای جدی برای سلامت جسمی و روانی آنان داشته باشد.
مقایسه مداوم فرزندان با دوستان، همکلاسیها یا آشنایان نیز از دیگر رفتارهایی است که میتواند احساس ناکافی بودن و سرخوردگی را در نوجوانان تقویت کند. در چنین شرایطی حتی موفقیتهای نسبی مانند کسب نمرات بالا نیز ممکن است از سوی خانواده کافی تلقی نشود و همین موضوع به کاهش اعتمادبهنفس فرزند منجر شود.
این فشارها تنها به حوزه تحصیل محدود نمیشود. در برخی خانوادهها، دخالت یا انتظارات سنگین در مسائل شخصی زندگی، تصمیمهای مالی یا حتی انجام کارهای روزمره نیز دیده میشود؛ مسائلی که گاه فراتر از توان یا مسئولیت فرزند است. در حوزه شغلی نیز برخی والدین با انتخابهای کاری فرزندان خود، بهویژه دختران، مخالفت میکنند؛ در حالی که ممکن است آن فرزند به فعالیتی خاص علاقه و توانایی داشته باشد.
کارشناسان حوزه خانواده تأکید میکنند که شناخت تواناییهای واقعی فرزندان، پرهیز از مقایسه و ایجاد فضای گفتوگو میتواند از بسیاری از فشارهای روانی در محیط خانواده جلوگیری کند. حمایت آگاهانه و واقعبینانه والدین، نقشی مهم در شکلگیری اعتمادبهنفس و سلامت روانی فرزندان دارد.
