به گزارش «لما ابوحلو»، خبرنگار تسنیم در کرانه باختری، روستای «بتّیر»، فقط یک روستای فلسطینی نیست، بلکه عرصه علنی تقابل بین تاریخ دور و دراز هویت فلسطینی از یک سو و تلاشهای اشغالگران برای محو این میراث کهن است. بتیر، روستایی واقع در جنوب غربی قدس اشغالی است که در زمره قدیمیترین روستاهای فلسطین قلمداد میشود و دارای ارزش تاریخی و باستانشناسی است.
ریشههای این روستا به دوران کنعانیها برمیگردد که البته با مزارع پلکانی، سیستمهای آبیاری سنتی و چشمههای طبیعی خود شناخته میشود. این میراث استثنایی باعث شد یونسکو این روستا را در سال 2014 در فهرست میراث جهانی در معرض خطر ثبت کند. با این حال، این امر مانع از تلاشهای اشغالگران برای ساخت دیوار و شهرکسازی در زمینهای این منطقه نشد.
«یزن بطحه»، راهنمای گردشگری این منطقه توریستی در گفتوگو با تسنیم درباره وضعیت این روستا میگوید:«روستای بتّیر مدتهاست که یک روستای گردشگری است و در سال 2014 در فهرست میراث جهانی ثبت شده است. البته این منطقه از زمان تاسیس منحوس رژیم صهیونیستی در سال 1948 و حتی قبل از آن در محاصره است. اشغالگران در مناطق گردشگری واقع در آنجا حضور پیدا میکنند. البته در واکنش به این اقدام صهیونیستها ما هم مردم را تشویق میکنیم که به این منطقه بیایند و مرتباً از مکانهای گردشگری به منظور رونق این منطقه بازدید کنند.
وی می افزاید: اهالی بتیر کشور را ترک نکردهاند؛ آنها هنوز در سرزمین مادری و اصیل خود ساکن هستند و پیوسته در تمام جبههها با اشغالگران مقابله میکنند. ما در عین حال امیدواریم به زمینهای کشاورزی و مناطق گردشگریمان برسیم.»
راهآهن حجاز که از قلب بتّیر عبور میکند یکی از برجستهترین بناهای تاریخی این منطقه به شمار میرود. اما این مسیر تاریخی نیز به گفته اهالی، به بهانهای برای کارشکنی و اعمال محدودیتهای امنیتی و توسعه پروژههای به اصطلاح امنیتی تلآویو تبدیل شده است؛ پروژههایی که با روایتهای توراتی و طرحهایی مانند ایجاد دیوار یا باغهای موسوم به «باغهای توراتی» همراه شدهاند.
این اقدامات صدها هکتار از زمینهای کشاورزی را در معرض خطر قرار داده و موجب تخریب مزارع پلکانی و آسیب به محیط طبیعی منطقه شده است. با این وجود، اهالی بتّیر در سال 2015 موفق شدند طرح عبور دیوار از اراضی خود را متوقف کنند.
«ایمن عبدالطلیف»، فعال سیاسی فلسطینی نیز در تشریح این مسیر تاریخی که یادگاری از روزهای طلایی فلسطین در قرن 19 و 20 است میگوید:«این خط راه آهن، یک خط ریل باستانی به طول 87 کیلومتر است که کابینه رژیم اشغالگر در سال 2003 آن را بازسازی کرده است. این خط در اصل خط راهآهن حجاز بود که از قرن نوزدهم دو شهر یافا و قدس را به هم متصل میکرد. اینجا یک ایستگاه قطار قدیمی بود که در سال 2003 اشغالگران آن را ویران کردند و بناهای تاریخی آن را تنها به دلیل سنگی که روی آن نوشته شده بود: «بتّیر فلسطین» محو کردند.
وی در ادامه افزود: مزاحمتهای زیادی برای ورود و خروج از طریق دروازهها به این روستا وجود دارد و آزار و اذیت شهرکنشینان نیز گردشگری را تحت تأثیر قرار میدهد. همانطور که مشاهده میشود سیمهای خارداری در مجاورت این خط راه آهن تعبیه شده و هیچکس اجازه ندارد روی ریل قطار برود. این اقدام غیرقانونی است چون در سال 1949 توافقنامهای به نام رودس صورت گرفت که به اهالی بتّیر اجازه میدهد در امنیت کامل وارد سرزمینهای خود شوند، مشروط بر اینکه قطار نیز به سلامت از اراضی بتیر عبور کند.»
بتّیر همچنان به عنوان روستایی زنده در حافظه تاریخی فلسطین باقی مانده است؛ جایی که سنگها روایتگر گذشتهاند و خط راهآهن، شاهدی بر تاریخ فراموشنشدنی آن. این روستا امروز بیش از آنکه با سکوت قطارهای متوقفشده شناخته شود، با اراده مردمی شناخته میشود که در برابر تلاش برای زدایش تاریخ و هویت کهن خود ایستادگی به خرج میدهند.
انتهای پیام/
