آلمان ۲-۱ ساحل عاج؛ چنگ زدن به نبضِ لرزانِ غرور

عصر ایران -  جام جهانی برای مدعیان بزرگ معمولاً با پیروزی‌های راحت آغاز می‌شود؛ اما سرنوشت آن‌ها در شب‌هایی نوشته می‌شود که مجبورند از دل بحران عبور کنند. آلمان در تورنتو یکی از همین شب‌ها را پشت سر گذاشت؛ شبی که تا واپسین ثانیه‌ها بوی ناکامی می‌داد اما در نهایت با درخشش دنیز اونداف به جشن صعود مانشافت ختم شد.

شاگردان یولیان ناگلزمان که با ۹ پیروزی متوالی پا به میدان گذاشته بودند، مقابل ساحل عاج با حریفی مواجه شدند که نه از نام آلمان ترسید و نه از ستاره‌هایش. فیل‌های آفریقا از همان دقایق ابتدایی نشان دادند برای دفاع مطلق به زمین نیامده‌اند و هر بار که توپ را به دست می‌آوردند، با سرعت و جسارت به سمت دروازه مانوئل نویر حمله می‌کردند.

نقطه قوت ساحل عاج در نیمه نخست، همان چیزی بود که بسیاری از رقبا مقابل آلمان فاقد آن هستند؛ دقت در انتقال توپ. تیم امرس فا تقریباً هم‌سطح مانشافت پاس می‌داد و در نبردهای تن‌به‌تن نیز کم نمی‌آورد. یان دیومانده در سمت چپ دفاع آلمان را آزار می‌داد و بارها از سد یوشوا کیمیش عبور کرد.

سرانجام در دقیقه ۳۰، فشار ساحل عاج به ثمر نشست. دیومانده یک بار دیگر در کورس از کیمیش پیش افتاد، توپ را به مقابل دروازه فرستاد و اگرچه آماد دیالو فرصت نخست را از دست داد، فرانک کسیه در ریباند حاضر بود تا توپ را وارد دروازه کند. ورزشگاه بی‌ام‌او فیلد در شوک فرو رفت؛ شوکی که می‌توانست سنگین‌تر هم باشد، چرا که ساحل عاج در ادامه نیمه نخست نیز بارها دروازه نویر را تهدید کرد.

آلمان البته پیش از گل حریف دو بار موفق به گلزنی شده بود، اما هر دو گل با تصمیم داور مردود اعلام شدند. همین موضوع بر اضطراب بازیکنان ناگلزمان افزود و باعث شد نیمه نخست برای آن‌ها با حس ناامیدی و سردرگمی به پایان برسد.

در آغاز نیمه دوم، آلمان چهره متفاوتی به خود گرفت. موسیالا و ویرتس بیشتر صاحب توپ شدند و فشار روی خطوط دفاعی ساحل عاج افزایش یافت. با این حال هر چه زمان می‌گذشت، دفاع منسجم فیل‌ها مقاوم‌تر به نظر می‌رسید و حتی ضدحملاتشان همچنان خطرناک بود.

نقطه عطف مسابقه روی نیمکت آلمان شکل گرفت. ناگلزمان با چند تعویض هوشمندانه جریان بازی را تغییر داد. ورود ندیم امیری و دنیز اونداف انرژی تازه‌ای به حملات مانشافت بخشید و سرانجام در دقیقه ۶۷ قفل دروازه ساحل عاج شکست. ارسال دقیق امیری از جناح راست روی سر اونداف فرود آمد و مهاجم آلمان با ضربه‌ای مطمئن کار را به تساوی کشاند.

پس از این گل، بازی کاملاً در اختیار آلمان قرار گرفت. مانشافت موج پشت موج حمله می‌کرد اما فوفانا و مدافعان ساحل عاج همچنان مقاومت می‌کردند. هرچه عقربه‌ها به پایان مسابقه نزدیک‌تر می‌شدند، ترس از توقف نوار پیروزی‌های آلمان بیشتر به چشم می‌آمد. روی نیمکت ناگلزمان اضطراب موج می‌زد و در زمین نیز فرصت‌ها یکی پس از دیگری هدر می‌رفت.

اما فوتبال گاهی برای قهرمانانش پایان‌بندی‌های سینمایی کنار می‌گذارد.

در چهارمین دقیقه وقت‌های تلف‌شده، فلیکس انمچا توپ را به اونداف رساند. مهاجمی که تا پیش از ورودش روی نیمکت نشسته بود، این بار خونسردتر از همه بازیکنان زمین عمل کرد و با ضربه‌ای دقیق گل دوم را به ثمر رساند. ناگلزمان مشت‌هایش را گره کرد، نیمکت آلمان منفجر شد و هزاران هوادار مانشافت در سکوها نفسی را که نزدیک به ۹۰ دقیقه در سینه حبس کرده بودند، بیرون دادند.

این پیروزی اگرچه آلمان را به عنوان صدرنشین گروه E راهی مرحله حذفی کرد، اما بیش از هر چیز زنگ هشداری برای ساختار دفاعی این تیم بود. ۲۱ لمس توپ ساحل عاج در محوطه جریمه آلمان آماری نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. ناگلزمان در خط حمله نشانه‌های امیدوارکننده‌ای دید؛ تیمش توانایی خلق موقعیت و بازگشت به بازی را دارد. اما اگر قرار است رویای بازگشت به روزهای باشکوه گذشته زنده شود، مانشافت باید در فاز دفاعی بسیار مستحکم‌تر از این ظاهر شود.

آلمان برنده شد، صدرنشین شد و صعود کرد؛ اما در تورنتو بیش از آن‌که قدرتش را ثابت کند، نشان داد هنوز برای رسیدن به قله باید با ترس‌ها و ضعف‌های خودش بجنگد. شبی که غرور آلمانی تا مرز فروپاشی رفت و در نهایت با دستان دنیز اونداف دوباره نبض گرفت.