جام جهانی فقط ۹۰ دقیقه مسابقه فوتبال نیست. لحظه لحظه تمرین و بازی، جملات و رفتارهای بازیکنان و مربیان و آنچه از حاشیه و متن تیمهای حاضر در مسابقات منتشر میشود، در راستای استفاده از این ویترین جهانی و معرفی کشورها و فرهنگها به دنیاست.
البته که ما وقتی هیچ خبرنگار و عکاسی را به جام جهانی نفرستادیم، نباید توقع این مورد آخر را از کاروان کشورمان داشته باشیم! اما بازیکنان و مربیان که حضور دارند. از آنها میتوان توقع داشت با رفتارهای خود -و نه صرفاً در حرف و شعار و ادعا- فرهنگ اصیل و والای ایرانی را به دنیا معرفی کنند.
به عنوان نمونه، به تصویری که از احترام و تعظیم بازیکنان تیمملی ژاپن به تماشاگرانشان بعد از پایان بازی دوم آنها منتشر شده، نگاه کنید؛ ژاپن با چهار گل حریفش را در هم کوبید اما بازیکنانش چنین فروتنانه مقابل تماشاگران سر فرود آورده و تعظیم میکنند!
جالب است که ما در تاریخ سیاسی و ادبیات معاصر همواره به دنبال این بودیم که ژاپن خاورمیانه باشیم اما از صنعت و تکنولوژی که هیچ، تا اخلاق و رفتار هم که اینقدر ادعایش را داریم، ببینید که چه فاصلهای با ژاپن وجود دارد!
فقط یک لحظه تصور کنید تیم ایران در جام جهانی یک حریف خود را با ۴ گل ببرد! فکر میکنید رفتار محبی که بعد یک گل مساوی -آن هم برابر ضعیف ترین تیم جام- آن گونه به تماشاگر شلیک کرد، چه خواهد بود؟ فکر میکنید در کنفرانس بعد از بازی سرمربی ایران چه میکند؟
نیازی نیست فکر کنید، چون در کارنامه دو دهه اخیر قلعه نویی کاملاً مشخص است! او مربی حریف و تیم حریف را در حد برزیل بالا میبرد تا بگوید من از آنها بهتر بودم که بردم! و بعد همه چیز را رها کرده و شروع به تسویه حساب با منتقدان میکند! به زمین و زمان تاخته و از عالم و آدم ایراد میگیرد! کمبودها را برمیشمارد و با نگاهی از بالا، در نهایت میگوید با همه اینها من بردم اما کسی قدرم را نمیداند!
بازیکنانی که از چنین مربیانی یاد میگیرند، همانها هستند که بابت هر اتفاق سر هوادار منت گذاشته و با وجود قراردادهای میلیاردی، بدون داشتن هیچ توانایی، باز مدعی میشوند که شب عید پول آجیل ندارند! آنها که هنوز هیچ افتخاری در ورزش فوتبال نیاوردهاند اما این همه ادعا دارند و آن همه دستمزد میگیرند! وای به وقتی که در جام جهانی به یک تیم چهار گل بزنند، دیگر چه کسی میتواند آنها را جمع کند؟
