جام جهانی میدانی برای خلاقیت و خودنمایی تمام ملتهای دنیاست. این درست که همه برای بازی فوتبال جمع میشوند اما از انتخاب لباس و طراحی رختکنها تا شعار تیمها، فرهنگ هواداران و خروجیهای رسانهای که از تمرینات و مسابقات تیمها منتشر میشود، همه و همه نوعی برتریطلبی در یک مسابقه بزرگ جهانی است.
به عبارت ساده تیمهای دیگر فقط برای مسابقه فوتبال به جام جهانی نمیآیند. آنها میآیند تا در همه چیز برتری خود را به دنیا نشان دهند و برای هر تخصصی، نخبه هایشان را به خط می کنند. نگاه کنید به عکسی که نروژیها از تیم خود منتشر و سپس نوع تشویق آنها که چطور نام این کشور را سر زبانها انداخت. به طراحی لباس کشورهای مختلف نگاه کنید که جام جهانی را تبدیل به رقیب نمایشگاه مد میلان و پاریس کرده است.
و جای تاسف دارد که ما با همین کادر ثابت در چهارمین تجربه خود، هنوز الفبای اولیه کار را بلد نیستیم. در فوتبال ما هنوز بجای متخصص رسانه یا لباس یا تصویر، از دوستان و نزدیکان خود استفاده می کنیم و در سطح ملی، کسانی هستند که از دل همان روابط آمده اند!
یکی از سنتهای جام جهانی ویدیو معرفی تیمهاست که در آن بازیکنان خود را معرفی میکنند تا دنیا علاوه بر شناخت استعدادهای هر کشور، با تلفظ صحیح اسامی و فرهنگ حاکم بر بازیکنان هر تیم آشنا شود. حالا به ویدیو معرفی ایران نگاه کنید که پس از آن، حتی خود ما ایرانیها احساس کردیم بازیکنانمان اهل عربستان، اردن یا سایر کشورهای عربی هستند!
واقعا حاجصفی، احسان، یعنی چی!!
در تلفظ فارسی حتی برای اسامی عربی تفاوت بزرگی نسبت به کشورهای عرب زبان وجود دارد. ما بعد از اسم کوچک با یک کسره، بلافاصله سراغ فامیل میرویم و بر خلاف اعراب، فامیلهای ما «ی» نسبت یا پسوندهایی چون پور، زاده یا الف و نون دارد. اما در کشورهای عربی اسم فرد و نام پدرش و در نهایت نام قبیله او میآید.
حالا نگاه کنید به این ویدیو که چطور رامین رضاییان یا احسان حاج صفی یا مهدی طارمی و بقیه تبدیل به زیر مجموعههای کشورهای عربی شدهاند. واقعا سلیقه و رقابت و خلاقیت با سایر کشورها پیشکش، حداقل نمیشد یک ایرانی را مسئول این کار کنیم که بداند تلفظ صحیح اسامی چگونه است؟!
در همین ارتباط: ویدیوی فیفا از تلفظ نام ایرانیها/ قلعهنویی و بازیکنان تیم ملی جلوی دوربین رفتند
