مردم حق دارند نسبت به کاستیها گلایه کنند و خواستار بهبود شرایط باشند؛ این همان مرز میان «شهروند مسئول» با بیتفاوتی است، اما نکته کلیدی اینجاست که مسیر اصلاح و پیگیری مطالبات، هرگز از جاده خاکی خشونت و تخریب نمیگذرد. تجربه تاریخی نشان داده است هرجا که صدای منطق در هیاهوی تخریب اموال عمومی و ایجاد ناامنی گم شود، نخستین قربانی، همان خواسته و مطالبه اصلی مردم خواهد بود.
اما این روزها شاهد سناریوی تکراری و تلخی هستیم که بازیگردانان آن هزاران کیلومتر دورتر، در پایتختهای اروپایی و آمریکایی نشستهاند. چهرههای مشهور یا سیاسی که خود را اپوزیسیون مینامند و در امنیت کامل و شرایط باثبات آن سوی آبها روزگار میگذرانند، اما برای جوانان داخل کشور نسخه خشونت میپیچند. آنها از طریق پلتفرمهایی مثل توییتر و اینستاگرام، بیآنکه خودشان کوچکترین هزینهای بدهند، بر طبل آشوب میکوبند تحریک به خشونت و تخریب شهر و اموال عمومی را مبارزه جا میزنند.
رفتارهای این روزهای برخی از این چهرهها در فضای مجازی نشان میدهد که هدف، نه شنیده شدن صدای مردم، بلکه ماهی گرفتن از آب گلآلود ناامنی است. آنها از راه دور و از پشت اکانتهایشان، هیزم بر آتشی میریزند که دودش فقط به چشم مردم داخل کشور میرود. در ادامه مروری داریم بر برخی از این تحریکهای مجازی و دستورالعملهایی که از اتاقهای امن خارج از کشور برای کف خیابان صادر شده است.
