پژوهشگران دریافتند که بشر با افزایش ساخت دستگاههای پوشیدنی سلامت میتواند تا سال ۲۰۵۰ شاهد تولید یک میلیون تن زباله الکترونیکی باشد.
به گزارش ایسنا، در حالی که شرکتهای بزرگ فناوری در نمایشگاه CES ۲۰۲۶ لاسوگاس از تازهترین دستگاههای پوشیدنی سلامت ازجمله مانیتورهای گلوکز و ردیابهای فشار خون تا گجتهای تناسب اندام، رونمایی میکنند، واقعیت نگرانکنندهای در هیاهوی این رویداد بزرگ، نادیده گرفته شده است؛ این ابزارهای هوشمند میتوانند به بحران جدی زیستمحیطی تبدیل شوند.
نتایج پژوهش جدید دانشگاههای کرنل و شیکاگو نشان میدهد که تا سال ۲۰۵۰، تقاضای جهانی برای دستگاههای پوشیدنی سلامت ممکن است به دو میلیارد دستگاه در سال برسد، رقمی که ۴۲ برابر میزان کنونی است. رشدی خیرهکننده که در صورت ادامه روند فعلی تولید، بهای سنگینی برای محیطزیست خواهد داشت.
پژوهشگران هشدار دادند که اگر نحوه ساخت آنها را تغییر ندهیم، این دستگاهها میتوانند در همین مدت بیش از یک میلیون تن زباله الکترونیکی و ۱۰۰ میلیون تن دی اکسید کربن تولید کنند.
شگفتی بزرگتر این است که مشکل پلاستیک نیست. نتایج این پژوهش که در نشریه «نیچر» (Nature) منتشر شده است، نشان داد که برد مدار چاپی - مغز دستگاه - ۷۰ درصد از ردپای کربن آن را تشکیل میدهد؛ بخشی که تولید آن نیازمند استخراج سنگین و انرژیبر مواد اولیه است.
پژوهشگران برای مهار این بحران بالقوه دو راهکار پیشنهاد کردند که شامل توسعه تراشههایی با استفاده از فلزات رایج مانند مس به جای مواد معدنی کمیاب مانند طلا و همچنین ساخت دستگاههای ماژولار بهطوریکه برد مدار بتواند با تعویض پوشش بیرونی دوباره قابل استفاده شود.
طبق گزارش سایت تک کرانچ، یکی از پژوهشگران اظهار کرد: وقتی این دستگاهها در مقیاس جهانی به کار گرفته میشوند، انتخابهای به ظاهر کوچک در طراحی به سرعت به پیامدهای بزرگتر تبدیل میشوند. نکتهای که شاید بد نباشد، همزمان با معرفی پر زرق و برقترین محصولات در نمایشگاه CES ۲۰۲۶، لحظهای در آن تامل کنیم.
