ترامپ و نتانیاهو به آشوبهای اخیر به چشم مرحله نهایی و نبرد آخر(تمامکننده) نگاه می کردند. خشونت حداکثری و بی سابقه علیه مردم و نظام در این آشوبها، دلیل قاطع نگاه مورد اشاره است.
حال که از فاز آخر برنامه شان، یعنی "برنامه بی رحمی" ناامید شده و با حماسه ۲۲ دی و فروکش کردن اعتراضات روبرو شده اند، دست و پازدن ترامپ به اوج خود رسیده و این احتمال قوت گرفته که او به نیروی هوایی ارتش تروریسی امریکا دستور حمله محدود اما سریع و مؤثر را صادر کند. هرچند نباید احتمال نبرد دریایی را نیز دور از نظر داشت.
سناریو و احتمال تهاجم گسترده ارتش تروریستی امریکا را هم باید در نظر گرفت.
در هرحال، امریکا با یک بن بست فراتر از انتظار خود درباره ایران مواجه شده که این امر، احتمال خطای محاسباتی و حتی رفتار خارج از محاسبه آنها را بیشتر می کند.
قابل اشاره است آمریکا طبق انتظار تحلیل گران از ورود به نبرد طولانی، واهمه دارد. در تعرض به فوردو و عملیات نمایش گرایانه ربایش نیکلاس مادورو، امریکا مطابق همین الگو و انتظار تحلیل گران عمل کرده است و مطابق این الگو، ترور برخی مقامات محتمل ترین گزینه است.
چه کنیم؟
الف).
در مقابل این اوج گیری تهدید ترامپ، ایران می بایست تهدیدات معتبر خود را به اوج برساند. ایران می بایست پایگاه ها و اهداف آمریکایی در مناطقی خارج از خاورمیانه را نیز به عنوان اهداف مشروع خود معرفی کند. این یک پاسخ نامتعارف و نامتناسب اما ضروری و مناسب است که ایران اهدافی بیش از پایگاه های منطقه ای و اراضی اشغالی را به چالش بکشد. شاید جنون آمیز به نظر برسد، اما گاهی جنون، اوج عقلانیت است. در شرایطی که ایران بمب اتمی ندارد، این راهبرد مشابه "راهبرد دست مرده" در روسیه عمل خواهد کرد.
ب).
علیرغم اظهار نظر مارکو روبیو مبنی بر اینکه امریکا در این مرحله قصد پاسخ تهاجمی ندارد، ایران می بایست تهدید امریکا به ویژه تهدید علیه بسیح و سپاه را جدی گرفته و برنامه هسته های افقی یا سلسله مراتب افقی در کنار سلسله مراتب عمودی را فعال کند.
