به گزارش مشرق، شبهای دیماه ۱۴۰۴ در مشهد، دیگر بوی زمستان نمیداد؛ بوی دود میآمد. بوی پلاستیکِ سوخته ایستگاههای اتوبوسی که روزها مأمن انتظار مردم بودند و شبها به تلی از خاکستر بدل شدند. هنوز چراغ برخی ایستگاهها روشن بود که شعلهها از دل شیشهها زبانه کشیدند؛ نیمکتهایی که شاهد خستگی کارگران و دانشجویان بودند، در آتش خشم اغتشاشگران ذوب شدند.
در خیابانهای شلوغ شهر، پلهای هوایی عابران که قرار بود پناهی برای عبور امن مردم باشند، یکی پس از دیگری زخمی شدند. شیشههای شکسته، پلههای سوخته و بدنههایی سیاهشده، تصویر عبور و مرور شهری را به صحنهای از ویرانی بدل کرد. پلهایی که هر روز سالمندان، کودکان و مادران از آنها عبور میکردند، حالا نشانهای از خشونت کور بودند.
در گوشهای دیگر از شهر، صدای شکستن شیشهها سکوت شب را درید. عابربانکها، این ابزار ساده زندگی روزمره، بیهیچ دلیلی هدف حمله قرار گرفتند. دستگاههایی که برای کمک به مردم نصب شده بودند، یا در آتش سوختند یا با ضربههای پیاپی از کار افتادند؛ و صفهای فردای مردم، طولانیتر شد.
روایت شهروندان مشهد از شبهایی میگوید که ترس، جای آرامش را گرفت و تخریب، جای مطالبه را. حوادثی که نه نشانی از اعتراض داشت و نه نسبتی با خواست مردم؛ بلکه فقط زخمی تازه بر پیکر شهری بود که نفس میکشید.
مشهد، این روزها هنوز ایستاده است؛ با ایستگاههایی که باید دوباره ساخته شوند، پلهایی که باید ترمیم شوند و خاطره پس از دیگری زخمی شدند. شیشههای شکسته، پلههای سوخته و بدنههایی سیاهشده، تصویر عبور و مرور شهری را به صحنهای از ویرانی بدل کرد. پلهایی که هر روز سالمندان، کودکان و مادران از آنها عبور میکردند، حالا نشانهای از خشونت کور بودند.
در گوشهای دیگر از شهر، صدای شکستن شیشهها سکوت شب را درید. عابربانکها، این ابزار ساده زندگی روزمره، بیهیچ دلیلی هدف حمله قرار گرفتند. دستگاههایی که برای کمک به مردم نصب شده بودند، یا در آتش سوختند یا با ضربههای پیاپی از کار افتادند؛ و صفهای فردای مردم، طولانیتر شد.
روایت شهروندان مشهد از شبهایی میگوید که ترس، جای آرامش را گرفت و تخریب، جای مطالبه را. حوادثی که نه نشانی از اعتراض داشت و نه نسبتی با خواست مردم؛ بلکه فقط زخمی تازه بر پیکر شهری بود که نفس میکشید.
مشهد، این روزها هنوز ایستاده است؛ با ایستگاههایی که باید دوباره ساخته شوند، پلهایی که باید ترمیم شوند و خاطره شبهایی که آتش، به جان شهر افتاد، اما نتوانست امید را بسوزاند.
