یکی از اتفاقات این هفته لیگ برتر، درخشش رامین رضاییان و فرشاد احمدزاده در بازی فولاد - پرسپولیس بود که اولی ساخت و دیگری گل زنی کرد تا ارزش های دو بازیکن بر مربیان سابق آن ها ثابت شود. این دو بازیکن در حالی از سوی مربیان خارجی خود کنار گذاشته شدند که در نیم فصل اول، کارنامه ای بهتر از بازیکنان خارجی بی کیفیت تیم های خود داشتند.
در هر دو تیم تا بخواهید، بازیکن بی کیفیت خارجی وجود دارد که نفعی برای باشگاه ندارند اما انگار اسم آن ها را به لیست تیم چسبانده اند. چسبی که کنده نمی شود! پرسپولیسی ها بعد از فسخ قرارداد سرژ اولیه، دانیل گرا را جذب کردند اما بازیکن مجاری هم در اولین بازی نشان داد که آش دهان سوزی نیست. در تیم استقلال اما اوضاع از این هم بدتر است؛
پنجره بسته باعث شده بازیکنان خارجی بی کیفیت در این تیم ماندنی شده و همچنان پول بگیرند، بدون اینکه یک درصد برای تیم کارایی داشته باشند. جنپو و نازون در اوج بازی ها، تیم را تنها گذاشته و باشگاه را در منگنه قرار دادند اما مدیریت باشگاه حتی نتوانست به آن ها بگوید بالای چشم تان ابرو است. داستان اندونگ هم که علنی شده! ماشاریپوف هم فقط پول می گیرد!
انگار چون پاسپورت غیر ایرانی دارند، مدیران ما باید نازشان را بکشند تا بند فسخ قرارداد خود را فعال نکنند؛ بندهایی که انگار اضافه می شوند تا بازیکنان خارجی راحت تر، جدا شوند. همان طور که اندونگ در اوج نیاز آبی ها، قراردادش را فسخ کرد و حالا پرونده او به قوز بالای قوز تبدیل شده و آبروی باشگاه -که سعی در توجیه داشت- را برده است.
نکته مهم اینکه رضاییان و احمد زاده در پست های مختلف امتحان خود را پس داده و اوسمار و ساپینتو می توانستند به جای بازیکنان بنجل خارجی آن ها را در تیم نگه دارند. به خصوص مربی پرتغالی استقلال بهتر می توانست موضوع رامین را مدیریت کند تا در اوضاع نداری بازیکن، یاغی قرمز بهتر از خارجی های پر خرج و ناکارآمد، دست او را بگیرد.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
