اوستون اورونوف برای پرسپولیس همیشه یک بازیکن معمولی نبوده؛ او یا آنقدر آماده است که به تنهایی گره بازی را باز میکند و نقش «سوپراستار» را میگیرد، یا آنقدر شکننده میشود که با یک برخورد ساده و یک فشار معمولی، خطر مصدومیت دوباره سراغش میآید. همین دو چهره متفاوت باعث شده حضورش در ترکیب پرسپولیس همزمان هم امیدبخش باشد و هم نگرانکننده.
در بازی مقابل فولاد، ستاره ازبکستانی تنها یک نیمه دوام آورد و مجبور به تعویض شد؛ اتفاقی که دوباره سوال قدیمی را پررنگ کرد: آیا پرسپولیس بیش از اندازه به یک مهره تکیه کرده است؟ نکته اینجاست که اوسمار در هر دو دوره حضورش روی نیمکت سرخها، بخش زیادی از بار هجومی تیم را روی خلاقیت فردی اورونوف گذاشته و در این فصل هم این وابستگی کاملاً به چشم میآید.
نمونه واضحش بازی با سپاهان بود؛ جایی که اورونوف در اوج آمادگی قرار داشت، هم گل زد، هم گل ساخت و پرسپولیس یک برد بزرگ را جشن گرفت. اما در اهواز، وقتی او در فرم ایدهآل نبود و از جریان بازی خارج شد، پرسپولیس هم به همان اندازه افت کرد و برابر فولاد به یک نمایش پرانتقاد رسید.
حالا با حذف از جام حذفی و دو شکست در سه بازی اخیر، شاید وقتش رسیده کادرفنی زنگ خطر را جدیتر بشنود. تکیه به اورونوف در روزهای خوبش جذاب است، اما اگر تیم برای روزهای بد او برنامه نداشته باشد، همین نقطه قوت میتواند به بزرگترین ضعف پرسپولیس تبدیل شود.
بیشتر بخوانید: چرا پرسپولیس مجبور شد خرید جنجالی را حفظ کند؟
