به گزارش همشهری آنلاین، زن جوانی با مراجعه به کلانتری شفای مشهد گفت: در یک خانواده معمولی به دنیا آمدم؛ نه خیلی پولدار بودیم و نه خیلی فقیر. پدرم کارمند بود و مادرم خانهدار.
از کودکی آرام بودم و بیشتر وقتم با کتاب و دفتر و مداد سپری میشد. برخلاف دختران همسنم که عاشق عروسک بودند، من عاشق ساختن وسایل بودم. مثلا ساعت را خراب میکردم و دوباره آن را میبستم یا رادیو را باز میکردم ببینم درون آن چه چیزهایی قرار دارد.
همیشه میگفتم میخواهم مهندس شوم، ولی کسی مرا جدی نمی گرفت. اما من جدی بودم. در مدرسه جزو دانشآموزان متوسط به بالا بودم، بهخصوص در دروس ریاضی و کامپیوتر. وقتی وارد دبیرستان شدم، مطمئن بودم مسیر تحصیلیم مهندسی کامپیوتر است.
با هزار زحمت در کنکور شرکت کردم و بالاخره دانشجوی مهندسی کامپیوتر شدم. روزی که قبولیم را دیدم، حس میکردم به رویای کودکیم نزدیک شدهام. فکر میکردم قرار است همه چیز خوب پیش برود، اما زندگی همیشه مطابق برنامه نیست.
۲۱ ساله بودم که خانوادهام گفتند خواستگار داری؛ پسر محترمی از یک خانواده ظاهرا خوب. من آدم با رابطه آزاد و دوستی قبل از ازدواج نبودم. برای همین قبول کردم که بیشتر بشناسمش. کمکم به او علاقهمند شدم؛ نه از نوع عشق آتشین، ولی او را دوست داشتم، به او احترام میگذاشتم و فکر میکردم که میتوانیم زندگی خوب و آرامی بسازیم.
نامزد شدیم، اما در دوران نامزدی چیزهایی فهمیدم که زندگیم را لرزاند. فهمیدم خانواده همسرم فقط برای اینکه او را از زنی دیگر جدا کنند مرا انتخاب کردهاند؛ زنی که از او ۱۰ سال بزرگتر بود و بدتر از همه اینکه او هیچ حسی به من نداشت. من یک ابزار بودم، نه انتخاب قلبی.
در زمان نامزدی فهمیدم که او دوباره به رابطه قبلیش برگشته و آن زمان همه اعتمادم درهم شکست. با خودم میگفتم من در این بازی چه نقشی داشتم، فقط یک وسیله بودم؟!
نامزدم روز به روز سردتر شد؛ بیتفاوت و گاهی بیرحم. تحقیر شدم. بیصدا گریه کردم. به کسی نگفتم، چون میترسیدم بگویند «تحمل کن درست میشه» چون درست نشد. کار به جایی رسید که بالاخره تقاضای طلاق کردم و برای همه تحقیرها و کتکهایش نیز پرونده قضایی تشکیل شد.
بررسیهای روانشناختی این ماجرا با دستورهای تجربی و تخصصی سرگرد احسان سبکبار رئیس کلانتری شفای مشهد به مشاوران زبده دایره مددکاری اجتماعی سپرده شد.
