عصر ایران- بر اساس گزارش هایی از افرادی که تجربه زندگی در کره شمالی را دارند، مردم از جمله دانش آموزان به دلیل تماشای سریال «بازی مرکب» و دیگر تولیدات رسانه های خارجی اعدام می شوند. همچنین شهروندان ممکن است به خاطر گوش دادن به کی پاپ یا همان سبک موسیقی پاپ از کره جنوبی که گروه هایی مانند BTS را شامل می شود، با مجازات مرگ مواجه شوند.
به گزارش اسکای نیوز، مصاحبه شوندگان فضایی آکنده از ترس را توصیف کرده اند که در آن فرهنگ کره جنوبی به عنوان جرمی جدی تلقی می شود. به گفته آنان، افراد کم برخوردار بیشتر در معرض شدیدترین مجازات ها قرار دارند، در حالی که شهروندان ثروتمندتر کره شمالی می توانند با پرداخت رشوه به مقامات فاسد از پیگرد قانونی فرار کنند.
این شهادت ها توسط سازمان عفو بین الملل و پس از انجام 25 مصاحبه مفصل با افرادی که از این کشور بسته تحت حاکمیت کیم جونگ اون گریخته اند، منتشر شده است. این افراد گفته اند تماشای سریال های محبوب کره جنوبی در سطح جهانی مانند «Squid Game»» ، ««Crash Landing on You» و «Descendants of the Sun» می تواند به شدیدترین پیامدها از جمله مرگ منجر شود.
یکی از مصاحبه شوندگان می گوید: افرادی از جمله دانش آموزان دبیرستانی به دلیل تماشای «Squid Game» در استان یانگ کانگ که در نزدیکی مرز چین قرار دارد، اعدام شده اند. پیش تر نیز در سال 2021، رادیو آسیای آزاد یک مورد اعدام به دلیل توزیع این سریال کره جنوبی را در استان همجوار هامگیونگ شمالی گزارش کرده بود. سازمان عفو بین الملل در بیانیه ای اعلام کرد: «در مجموع، این گزارش ها از استان های مختلف نشان دهنده چندین اعدام مرتبط با این سریال ها است.»
مصاحبه شوندگان همچنین به خطرات گوش دادن به موسیقی خارجی به ویژه کی پاپ کره جنوبی اشاره کرده اند و در شهادت های آنان نام گروه BTS به طور مشخص ذکر شده است. در سال 2021، روزنامه Korea Times گزارش داد که گروهی از نوجوانان در استان پیونگان جنوبی که همجوار پایتخت پیونگ یانگ است، به دلیل گوش دادن به موسیقی این گروه بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفتند.
چوی سووین که در سال 2019 از کره شمالی فرار کرده است، گفت: شهروندان برای رهایی از مجازات ناچار به فروش خانه های خود می شدند. این زن 39 ساله اظهار داشت: «افراد به دلیل انجام یک عمل مشابه دستگیر می شوند، اما نوع مجازات کاملا به میزان پول بستگی دارد. کسانی که پول ندارند خانه های خود را می فروشند تا 5000 یا 10000 دلار تهیه کنند و از اعزام به اردوگاه های بازآموزی نجات یابند.»
این نابرابری در پرونده کیم جون سیک نیز مشاهده شده است. وی که 28 سال دارد و در سال 2019 کشور را ترک کرده، سه بار به دلیل تماشای سریال های کره جنوبی بازداشت شد اما به واسطه ارتباطات خانوادگی از مجازات گریخت. او گفت: «معمولا وقتی دانش آموزان دبیرستانی دستگیر می شوند، اگر خانواده شان پول داشته باشد تنها اخطار دریافت می کنند. من مجازات قانونی نشدم زیرا ارتباطات داشتیم.»
او سرنوشت خود را با سه نفر از دوستان مدرسه خواهرش مقایسه کرد. این دختران در اواخر دهه 2010 به دلیل ناتوانی خانواده هایشان در پرداخت رشوه، به احکام چند ساله کار اجباری در اردوگاه های زندان محکوم شدند.
مصاحبه شوندگان گفته اند که مردم از جمله دانش آموزان به منظور آنچه «آموزش ایدئولوژیک» خوانده می شود، مجبور به حضور در اعدام های عمومی بودند. چوی سووین گفت که در سال های 2017 یا 2018 شاهد اعدام فردی به اتهام توزیع رسانه خارجی در شهر سینویجو در نزدیکی مرز چین بوده است. او گفت: «مقامات به همه دستور دادند در محل حاضر شوند و ده ها هزار نفر از شهر سینویجو برای تماشای اعدام جمع شدند.»
کیم اون جو 40 ساله نیز گفت: «وقتی 16 یا 17 ساله بودیم و در مقطع راهنمایی تحصیل می کردیم، ما را به محل اعدام ها می بردند و همه چیز را به ما نشان می دادند. افراد به دلیل تماشای یا توزیع رسانه های کره جنوبی اعدام می شدند. پیام این اقدام روشن بود: اگر تماشا کنی، این سرنوشت در انتظار تو نیز خواهد بود.»
سارا بروکس، معاون مدیر منطقه ای سازمان عفو بین الملل، گفت: «این شهادت ها نشان می دهد که کره شمالی چگونه قوانین سرکوبگرانه ای را اجرا می کند که بر اساس آن ها تماشای یک برنامه تلویزیونی کره جنوبی می تواند به بهای جان فرد تمام شود، مگر آنکه بتواند پول پرداخت کند.»
او افزود: «مقامات دسترسی به اطلاعات را برخلاف قوانین بین المللی جرم انگاری می کنند و سپس به مقام های حکومتی اجازه می دهند از ترس شهروندان سود ببرند. این سرکوب با فساد در هم آمیخته و بیشترین آسیب را به افرادی وارد می کند که فاقد ثروت یا ارتباطات هستند.»
بر اساس قانون «ضد تفکر و فرهنگ ارتجاعی» مصوب سال 2020 در کره شمالی، محتوای کره جنوبی به عنوان «ایدئولوژی فاسد که حس انقلابی مردم را فلج می کند» توصیف شده است. افرادی که هنگام مصرف چنین رسانه هایی شناسایی شوند با مجازات 5 تا 15 سال کار اجباری مواجه خواهند شد و در موارد سنگین تر از جمله توزیع محتوا یا سازماندهی تماشای گروهی، مجازات مرگ نیز پیش بینی شده است.
15 نفر از مصاحبه شوندگان اعلام کردند که یک واحد ویژه پلیس موسوم به «گروه 109» وظیفه شناسایی و سرکوب رسانه های خارجی را بر عهده دارد. این واحد بدون حکم قضایی اقدام به بازرسی منازل، تلفن های همراه و کیف های شهروندان در خیابان می کند. یکی از فراریان به نقل از ماموران این گروه گفت: «ما نمی خواهیم شما را به شدت مجازات کنیم، اما برای حفظ جان خود مجبوریم به مافوق هایمان رشوه بدهیم.»
با وجود این مجازات های شدید، فراریان تاکید کرده اند که مصرف رسانه های خارجی در کره شمالی به طور گسترده رواج دارد. به گفته آنان، سریال ها، فیلم ها و موسیقی ها از طریق چین و با استفاده از حافظه های USB به صورت قاچاق وارد کشور می شود و سپس در رایانه های قابل حمل پخش می گردد. یکی از مصاحبه شوندگان گفت: «کارگران به طور علنی تماشا می کنند، مقامات حزب با افتخار تماشا می کنند، ماموران امنیتی مخفیانه تماشا می کنند و پلیس با خیال راحت تماشا می کند. همه می دانند که همه تماشا می کنند، حتی کسانی که مسئول سرکوب هستند.»
بیشتر افراد مصاحبه شده در زمان فرار بین 15 تا 25 سال سن داشتند. جدیدترین مورد فرار مربوط به ژوئن 2020 بوده و 11 نفر دیگر نیز بین سال های 2019 تا 2020 کشور را ترک کرده اند. فرار از کره شمالی پس از بسته شدن مرزها در هنگام و پس از همه گیری کرونا به شدت کاهش یافته است.
