پرونده جفری اپستین امروز از نمادهای فساد شبکهای و درهمتنیده قدرت، ثروت و سیاست در غرب است؛ اما آنچه این پرونده را به سطح افکار عمومی کشاند، نه دستگاه قضایی آمریکا بلکه پافشاری یک روزنامه محلی بر پیگیری و افشای این رسوایی فاجعه بار بود.
این رخداد با همه ابعاد درخور مطالعه اش نکته مهمی را درباره کارکرد رسانههای محلی در نظارت اجتماعی یادآوری می کند.در سال ۲۰۰۸ اپستین در توافقی پشتپرده و بسیار سبک مجازات شد و پروندهای با ابعاد گسترده، عملاً به حاشیه رفت. سالها رسانههای بزرگ آمریکا یا سکوت کردند و یا با پرده پوشی از کنار آن گذشتند. دلیل این سکوت ناگفته پیداست : پای سیاستمداران، سرمایهداران بزرگ و چهرههای به ظاهر پرنفوذ در میان بود و پرونده هم از جنبه حقوقی و اقتصادی و هم از حیث روابط و مناسبات قدرت پر ریسک محسوب می شد.
طبیعی بود که در چنین شرایطی رسانههای بزرگ آمریکا، بیش از آن که ناظر قدرت باشند، بر مدار ملاحظات قدرت حرکت میکردند. اما «میامی هرالد» — به عنوان روزنامه ای محلی — برای نخستین بار این مارپیچ سکوت را شکست. خبرنگار تحقیقی آن، جولی کی. براون، پرونده خاکخورده سال ۲۰۰۸ را بیرون کشید، قربانیان را یافت و توافقات پشتپرده را برملا کرد.تازه پس از آن بود که رسانههای بزرگ و بینالمللی به میدان آمدند.
راز این واقعیت که چرا یک رسانه محلی به افشای چنین پدیده ای جرأت یافت و دیگران نیافتند؛ در چند ویژگی ذاتی این رسانهها قابل جست و جوست:
۱. همجواری با پدیده های اجتماعی
رسانه محلی از بالا به جامعه نمی نگرد ؛ بلکه جامعه را از درون میبیند. از این رو قربانی برایش نه تنها سوژه ای انتزاعی بلکه پدیده ای قابل فهم در متن جامعه پیرامونی است.
۲. فاصله با شبکههای قدرت
منافع ابر بنگاه های رسانه ای بیشتر با اقتصاد تبلیغات، شرکتهای بزرگ و مناسبات سیاسی در هم تنیده است و حال آن که رسانه های محلی معمولاً آزادتر و مستقل تر رفنار می کنند.
۳. انگیزه مخاطب یابی
برای یک رسانه محلی، بیشترین اعتبار نه از پیوند با ساختار قدرت، بلکه از جلب اعتماد جامعه پیرامونی به دست می آید.
با این همه، واقعیت آن است که رسانههای محلی به رغم نقش و نفوذی چنین فراگیر ، شکنندهترین حوزه زیست جهان رسانهای امروز به شمار می روند ودر حالی که جامعه بیشترین انتظار خبری، آموزشی و نظارتی را بر مبنای « اصل همجواری» از آنها دارد، از از کمترین حمایت های پایدار برخوردار می شوند .
درس اپستین برای جامعه جهانی آن است که نظارت برخی اوقات از یک تحریریه کوچک محلی آغاز می شود؛ به طوری که گاه سرنوشت بزرگترین فسادهای اقتصادی تنها به نفس کشیدن یک رسانه محلی گره خورده است.
