به گزارش نامهنیوز، تایمز اسرائیل نوشت که اسرائیل در نبرد دو ساله خود علیه حماس در غزه، با حمایت نظامی گسترده از نزدیکترین متحد خود، ایالات متحده، جنگید. از زمان حمله هفت اکتبر ۲۰۲۳ واشنگتن علاوه بر ۳.۸ میلیارد دلار کمک نظامی سالانه، حدود ۱۶ تا ۲۲ میلیارد دلار کمک نظامی به اسرائیل ارائه داده و اتحاد نظامی بین دو طرف را تقویت کرده است. با این حال، این وابستگی شدید به کمک، نگرانیهای اسرائیل را در مورد سطح کنترلی که به ایالات متحده بر هزینههای نظامی و اولویتهای دفاعی میدهد، برانگیخته است.
با نزدیک شدن به پایان توافقنامهای که کمکهای سالانه را تضمین میکند، دولت فعلی کاخ سفید که طرفدار کاهش کمکها است و نیز در حالی که خاطره دردناک محدودیتهای فروش اسلحه در طول جنگ با حماس در اذهان اسرائیلیها باقی مانده، نتانیاهو اعلام کرد که اسرائیل به تدریج به دنبال کاهش وابستگی خود به کمکهای آمریکا خواهد بود.
«دن شاپیرو»، سفیر سابق آمریکا در اراضی اشغالی گفت که این تصمیم نشاندهنده «کاهش بیشتر نفوذ ایالات متحده در خاورمیانه» است و هشدار داد که کاهش کمکها میتواند روابط نظامی را تضعیف کرده و «منطقه را بیثبات» کند.
طبق ادعای این گزارش، با وجود خطرات، اسرائیل پیش از این نیز بدون کمکهای ایالات متحده دوام آورده است، همانطور که در جنگ ۱۹۶۷ این کار را کرد و حتی پس از افزایش کمکها نیز با محدودیتها سازگار شد، همانطور که پس از محدودیتهای استفاده از مهمات خوشهای در جنگ ۲۰۰۶ لبنان، زمانی که اسرائیل نسخه خود را توسعه داد، با این محدودیتها کنار آمد.
نتانیاهو با هدف دستیابی به استقلال اعلام کرد که با امکان گسترش همکاری با سایر متحدان مانند هند و آلمان ایجاد یک بخش قوی تولید سلاح داخلی را در اولویت قرار داده است تا رابطه با ایالات متحده را «از کمک به مشارکت» تبدیل کند. او همچنین بر اهمیت تکیه بر پروژههای مشترک نظامی و دفاعی به جای کمکهای مالی مستقیم تأکید کرد.
کمکهای نظامی ایالات متحده به اسرائیل به سال ۱۹۷۹ برمیگردد، زمانی که واشنگتن متعهد شد میلیاردها دلار کمک به اسرائیل و مصر را به عنوان بخشی از توافقنامههای صلح ارائه دهد. در حالی که زمانی کمکها بخش قابل توجهی از هزینههای نظامی اسرائیل را تشکیل میداد، این درصد با گسترش اقتصاد اسرائیل و افزایش هزینههای دفاعی داخلی کاهش یافته است.
در حال حاضر، کمکها تقریباً ۱۵ تا ۲۰ درصد از بودجه نظامی را تشکیل میدهند. طبق توافقنامه کمکهای فعلی، اسرائیل سالانه ۳.۳ میلیارد دلار از طریق تأمین مالی نظامی خارجی، به علاوه ۵۰۰ میلیون دلار اضافی برای توسعه و خرید سیستمهای دفاع موشکی، به ویژه گنبد آهنین، دریافت میکند.
برخی از مفاد این توافقنامه، توانایی اسرائیل را در استفاده از این بودجه در داخل برای صنعت نظامی خود محدود کرده و باعث شده است که به دنبال جایگزینهای محلی برای تهیه سلاحهای خود باشد.
کارشناسانی مانند «مایکل اورن» و «ارین لرمن» استدلال میکنند که اتکا به کمکهای ایالات متحده، تمرکز را به سمت دفاع موشکی به قیمت آمادگی عملیاتی تهاجمی تغییر داده است و بر عملکرد ارتش اسرائیل در درگیریهایی مانند جنگ غزه ۲۰۲۳ تأثیر گذاشته است.
بنابراین، آنها توصیه میکنند که وابستگی به کمکها کاهش یابد و در عین حال مشارکت استراتژیک و همکاری فناوری و اطلاعاتی با ایالات متحده حفظ شود.
با کاهش کمکها، اسرائیل ممکن است با چالشهای مالی روبهرو شود، زیرا مجبور خواهد شد بخش قابل توجهی از خریدهای تسلیحاتی خود را در داخل تأمین مالی کند. با این حال، کارشناسان مدعیاند که این روند به تدریج و بدون ایجاد بحرانهای اقتصادی بزرگ قابل مدیریت خواهد بود.
آنها همچنین هشدار میدهند که قطع کامل کمکها میتواند بازدارندگی منطقهای را تضعیف کند، تلاشهای عادیسازی روابط با کشورهای عربی را تضعیف نماید و به ایران و متحدانش در منطقه فرصتی برای تحکیم نفوذ بدهد.
با این وجود، تأمین سلاحهای آمریکایی برای اسرائیل همچنان برای حفظ برتری نظامی آن در منطقه مطلوب است و شرکتهای دفاعی آمریکایی مشتاق ادامه فروش به اسرائیل، به ویژه جت جنگنده F-۳۵ هستند که قابلیتهای رزمی آن را به نمایش میگذارد. اسرائیل میتواند با تقویت مشارکتهای فناوری، محدود کردن سیستمهای پیشرفته کشورهای عربی و برجسته کردن صنایع دفاعی خود به عنوان شریک استراتژیک غرب، بازدارندگی خود را بدون اتکای کامل به کمکهای آمریکا حفظ کند.
