عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - بازگشت کریستیانو رونالدو به ترکیب النصر، بیش از آنکه یک اتفاق فنی باشد، یک بیانیه بود؛ بیانیهای رو به باشگاه، مدیران و حتی کل فوتبال عربستان. گلی که او تنها ۱۸ دقیقه پس از ورودش به زمین زد، شاید در آمار یک گل ساده به نظر برسد، اما شادی گل معنادارش نشان داد که این بازگشت، حاصل مصالحه نیست؛ نتیجهی تحمیل خواستههاست.
رونالدو با اشاره به خودش و سپس زمین، پیامی واضح فرستاد: «من هنوز جزء این پروژهام.» پروژهای که بدون جام، برای بازیکنی با استانداردهای وسواسگونهی او، معنای کامل ندارد. اعتراض خاموش او به نبود سرمایهگذاری کافی، غیبت حسابشدهاش و حالا بازگشت پس از پذیرش بخشی از مطالباتش، نشان میدهد که کریستیانو حتی در ۴۱ سالگی هم فقط گل نمیزند؛ مسیر را هم تعیین میکند.
واقعیت این است که فوتبال عربستان اگرچه با پول بزرگ شده، اما هنوز با «برنده شدن» بالغ نشده است. الهلال، با حمایت مستقیم PIF و جذب ستارهها، جلوتر از بقیه حرکت میکند و همین مقایسه، النصر و رونالدو را آزار میدهد. برای بازیکنی که به فتح عادت دارد، پروژهای بدون جام، هرچقدر هم پرزرقوبرق، ناکامل است.
۹۶۲ گل، ۳۸ قدم تا هزار؛ این اعداد برای رونالدو فقط رکورد نیستند، سوخت انگیزهاند. اما شاید مهمتر از عددها، این پیام باشد: کریستیانو هنوز تشنه است، هنوز مطالبهگر است و هنوز حاضر نیست صرفا ویترین یک لیگ نوپا باشد.
این گل، اولین گل او در ۴۱ سالگی بود؛ اما بیش از آن، یادآور این حقیقت است که رونالدو اگر بماند، فقط برای بازی کردن نمیماند؛ برای بردن میماند.
