رابرت دووال، بازیگر نامدار و برنده اسکار سینمای آمریکا که با نقشآفرینی درخشان در سه گانه «پدرخوانده» و در «اینک آخرالزمان» به شهرت جهانی رسید، در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
به گزارش ایسنا، رابرت دووال، بازیگر برنده اسکارگرفته که بیشتر برای بازی در فیلمهای «پدرخوانده» و «اینک آخرالزمان» شناخته میشود، در ۹۵ سالگی درگذشت. همسرش این خبر را در پستی فیسبوکی اعلام کرد.
از برجسته ترین نقشهای او میتوان به نقش شخصیت «تام هیگن»، مشاور و حقوقدان خانواده مافیایی کورلئونه در «پدرخوانده» اشاره کرد.
او همچنین نقش سرهنگ «بول میچام» را در «سانتینی بزرگ» و شخصیت اصلی فیلم «استالین» را بازی کرد، و نیز در فیلمهای «مهربانی محض» و «حواری» در نقش شخصیتهای فروپاشیده و سقوط کرده ظاهر شد.
دووال، پسر یک دریاسالار نیروی دریایی آمریکا و یک بازیگر آماتور، در آناپولیس مریلند بزرگ شد. پس از فارغ التحصیلی از کالج پرینسیپیا در ایلینوی و خدمت در ارتش آمریکا، به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، جایی که با داستین هافمن هم اتاق شد و با جین هکمن دوستی نزدیکی پیدا کرد؛ این سه در آن دوران دانشجویان تازه کار بازیگری بودند.
پس از کار در برنامه های تلویزیونی مختلف، دووال با اولین حضور خود در سینما تأثیر قدرتمندی بر جای گذاشت و نقش «بو رادلی» مرموز و منزوی در فیلم «کشتن مرغ مقلد» را ایفا کرد.
دووال این نقش را به پیشنهاد هورتون فوت، فیلمنامه نویس فیلم که از کار او در یکی از نمایشنامه هایش خوشش آمده بود، به دست آورد. فوت بعدها فیلمنامه «مهربانی محض» را نوشت؛ فیلمی محصول ۱۹۸۳ که دووال برای بازی در نقش یک خواننده موسیقی کانتریِ رو به زوال، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای آن دریافت کرد.
دووال برای شش اسکار دیگر نیز نامزد شد، از جمله برای بازی در حماسه ویتنامی فرانسیس فورد کاپولا، «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹). دووال در این فیلم نقش سرهنگ «بیل کیلگور» را بازی کرد.
در مجموع، دووال در نزدیک به ۱۰۰ فیلم ظاهر شد. و هنگامی که از هالیوود خسته میشد، فیلمهای خودش را میساخت. او فیلم «حواری» را نوشت، کارگردانی کرد و برای بازی در آن نامزد اسکار شد؛ داستان یک کشیش درگیر با تضادهای درونی.
او در سالهای پایانی عمر، زمان خود را بین لس آنجلس، آرژانتین و یک مزرعه در ویرجینیا تقسیم میکرد.
پس از انتشار خبر درگذشت او، چهرههای سرشناس هالیوود به این بازیگر افسانهای ادای احترام کردند.
رابرت دنیرو و آل پاچینو همبازیهایش در فیلم «پدرخوانده» در پیامهایی جداگانه یاد او را گرامی داشتند. دنیرو گفت: «خدا حفظت کند بابی. امیدوارم من هم تا ۹۵ سالگی زندگی کنم. روحت در آرامش باشد.»
پاچینو نیز اظهار کرد: «کار کردن با رابرت دووال افتخار بزرگی بود. او ذاتا بازیگر بود؛ ارتباطش با هنر بازیگری، درک عمیقش و استعداد شگفتانگیزش همیشه به یاد خواهد ماند. دلتنگش خواهم شد.»
اسکات کوپر، کارگردانی که در آخرین فیلم دووال «چشم آبی روشن» با او همکاری داشت، گفت: «رابرت دووال مهمترین راهنمای هنری من بود. او تهیهکننده و بازیگر نخستین فیلم من "قلب دیوانه" بود و از آن زمان تقریبا هر فیلمنامهای را که نوشتم خواند و من را همراهی کرد. او سرسختترین حامی من بود؛ نه با نمایشهای بزرگ، بلکه با صداقت، دقت و عشق به کارش. میراث او بهعنوان یکی از غولهای واقعی بازیگری تثبیت شده است. بدون او نه فیلمسازی که هستم میشدم و نه انسانی که هستم.»
مری بدهام که در ۱۰ سالگی در فیلم «کشتن مرغ مقلد» در کنار دووال بازی کرده بود، گفت: «او بازیگر بسیار خوبی بود و من همواره تحسینش میکردم.»
وایولا دیوس هم که در فیلم «بیوه ها» با دووال همبازی بود، نوشت: «این افتخار را داشتم که در فیلم "بیوهها" کنار تو کار کنم. همیشه در برابر تصویرهای قدرتمندت از مردانی که هم آرام و هم مسلط در انسانیتشان بودند، سر تعظیم داشتهام. تو یک غول بودی… یک اسطوره… «اینک آخرالزمان»، «پدرخوانده»، «کشتن مرغ مقلد»، «بخششهای محبتآمیز»، «حواری» و … بزرگی هرگز نمیمیرد و نامت بر زبانها خواهد ماند…»
والتون گاگینز بازیگر آمریکایی؛ رابرت دووال را استاد خود توصیف کرد و از همکاری با او در فیلم «حواری» در سال ۱۹۹۷، زمانی که ۲۴ سال داشت، یاد کرد: «اینکه توانستم با این مرد کار کنم و او را بشناسم، همچنان مهمترین تجربه زندگی من است. او ستاره راهنمای من و قهرمانم بود. این را میدانست. به من اجازه داد و این امتیاز را بخشید که هنگام کار هرگز از کنارش دور نشوم… سالها پس از آن نیز دوستی عمیقی میان ما برقرار بود. او مجبور نبود چنین کند، اما انجام داد و بر روی بسیاری دیگری نیز چنین اثری داشت… ممنون که زندگیام را تغییر دادی.»
آدام سندلر که در فیلم «زرنگ بازی» با او همبازی بود، از او بهعنوان «یکی از بزرگترین بازیگرانی که تاکنون داشتهایم» یاد کرد.
مایکل کیتون هم که در فیلم «کاغذ» به کارگردانی ران هاوارد در کنار دووال بازی کرده بود، نیز با انتشار پیامی او را «دوست» و «تجسم عظمت در بازیگری» توصیف کرد.
جاش گاد نیز نوشت: «یک روز دیگر، یک فقدان بزرگ و جبرانناپذیر دیگر. دووال بیتردید یکی از بزرگترینها بود. از «پدرخوانده» تا «اینک آخرالزمان»، از «حواری» تا «کشتن مرغ مقلد»، او فقط در سینما حضور نداشت، بلکه آن را در طول زمان تعریف کرد. روحت در آرامش.»
