عصر ایران - در سالهای پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که صنعت خودروی ایتالیا آماده شکستن قواعد سنتی بود، مؤسسه «استابلیمنتی فارینا» (Stabilimenti Farina) با ارائه طرحی رادیکال به میدان آمد. این خودروها که به سبک «تانک» شهرت یافتند، با ظاهری کوتاه، پهن و ساختاری که یادآور خودروهای زرهی بود، تعریفی متفاوت از زیباییشناسی را ارائه کردند.
طراحی این خودروها ترکیبی از جنبشهای هنری مختلف از جمله «آرت دکو»، «کوبیسم» و حتی المانهایی نظیر کلاهخودهای یونان باستان و لوکوموتیوهای بخار بود. برخلاف تجملات پرزرقوبرق آن دوران، سبک تانک فارینا مسیری متمایز را انتخاب کرد. این خودروها که عمدتاً بر پایه «لانچیا آپریلیا» ساخته میشدند، نشان دادند که ایدههای جسورانه و مهارتهای استادکارانه میتوانند در کنار هم به خلق آثاری منجر شوند که هیچ شباهتی به دیگر خودروهای جادهای ندارند.
این رویکرد ساختارشکنانه فارینا، جایگاه ویژهای در تاریخ طراحی صنعتی ایتالیا باز کرد. اگرچه این خودروها در زمان خود ظاهری غیرمتعارف داشتند، اما امروزه به عنوان نمادی از دوران نوزایی طراحی پس از جنگ شناخته میشوند که در آن مهندسان ایتالیایی با شجاعت به بازتعریف فرم و عملکرد پرداختند.
گردآوری و ترجمه: مازیار دانیالی
