جام جهانی ۲۰۲۶ با افزایش تعداد تیمها از ۳۲ به ۴۸، بهترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای عبور از مرحله گروهی و ثبت یک موفقیت تاریخی محسوب میشد. افزایش سهمیه آسیا از یک سو و صعود آسانتر تیمها به مرحله حذفی از سوی دیگر، این تصور را به وجود آورده بود که ایران بیش از هر دوره دیگری به تحقق رؤیای حضور در جمع ۱۶ تیم برتر جهان نزدیک شده است.
اما این فرصت طلایی، نه به دلیل قدرت حریفان، بلکه در سایه مجموعهای از تصمیمات اشتباه، مدیریت ضعیف و فقدان برنامهریزی فنی از دست رفت تا یکی از تلخترین ناکامیهای فوتبال ایران در ادوار جام جهانی رقم بخورد.
شکست بزرگ فوتبال ایران
ایران در شرایطی از گروه G حذف شد که تنها ۳ گل دریافت کرد؛ آماری که حتی از بسیاری از تیمهای صعودکننده نیز بهتر بود. این موضوع نشان میدهد مشکل اصلی تیم ملی ضعف دفاعی نبود، بلکه ناتوانی در مدیریت مسابقات، ضعف در خلق موقعیت و استفاده از فرصتهای گلزنی و از دست دادن امتیازات سرنوشتساز، باعث شد ایران پشت سر بلژیک و مصر در رده سوم قرار بگیرد.
شاید تلخترین بخش ماجرا این باشد که در جام جهانی ۴۸ تیمی، دیگر صعود تنها به دو تیم اول گروه محدود نبود و هشت تیم سوم نیز راهی مرحله حذفی شدند؛ موضوعی که شانس صعود را نسبت به دورههای گذشته به شکل محسوسی افزایش داده بود. با این حال، ایران حتی نتوانست خود را در جمع بهترین تیمهای سوم قرار دهد و خیلی زود با رقابتها خداحافظی کرد.
حذفی که قابل توجیه نیست
در مقایسه با سایر نمایندگان آسیا نیز شرایط ایران متفاوت بود. هفت تیم حذفشده این قاره در مجموع ۵۷ گل دریافت کردند و میانگین بیش از ۸ گل خورده برای هر تیم به ثبت رسید. عراق با ۱۲، ازبکستان با ۱۱ و قطر با ۱۰ گل خورده، ضعیفترین عملکرد دفاعی را داشتند، اما ایران و کرهجنوبی با تنها ۳ گل خورده حذف شدند؛ آماری که نشان میدهد ناکامی این دو تیم بیش از آنکه ریشه در ضعف دفاعی داشته باشد، حاصل مشکلات فنی در فاز هجومی و مدیریت مسابقات بود.
جام جهانی ۲۰۲۶ میتوانست نقطه عطف فوتبال ایران باشد؛ تورنمنتی که ساختار جدید آن مسیر صعود را هموارتر کرده بود و انتظار میرفت نسل باتجربه تیم ملی از این فرصت تاریخی استفاده کند. اما آنچه در عمل رخ داد، از دست رفتن آسانترین فرصت تاریخ فوتبال ایران برای حضور در مراحل حذفی جام جهانی بود؛ فرصتی که شاید تا سالها مشابه آن تکرار نشود.
انتهای پیام/
