به گزارش ایرنا ،درگذشت این هنرمند، ضایعهای برای جامعه فرهنگی و هنری مازندران به شمار میرود؛ هنرمندی که نامش با نغمههای اصیل کجور، آیینهای کهن و موسیقی فولکلور این دیار گره خورده بود و آثار و آموزشهایش در حافظه فرهنگی مردم منطقه ماندگار خواهد ماند.
زندهیاد سیفالدین زکیپور، اهل روستای کینج از توابع بخش تاریخی کجور شهرستان نوشهر، از چهرههای شناختهشده موسیقی نواحی ایران بود که سالها با تسلط بر سازهای نی، سرنا و سنتور، در پاسداری از میراث موسیقایی مازندران نقشآفرینی کرد. ا
او موسیقی را تنها یک هنر نمیدانست، بلکه آن را زبان فرهنگ، هویت و تاریخ مردم این سرزمین میشمرد.
بخش مهمی از فعالیت هنری این استاد فقید به آموزش هنرجویان و انتقال شیوههای اصیل نوازندگی اختصاص داشت.
بسیاری از شاگردان او امروز در مسیر حفظ و معرفی موسیقی بومی مازندران گام برمیدارند و ادامهدهنده راهی هستند که زکیپور با عشق و تعهد بنیان نهاد.
او در طول سالهای فعالیت خود در جشنوارههای موسیقی نواحی، برنامههای فرهنگی، آیینهای سنتی، نوروزخوانی، شب یلدا، مراسم مذهبی و تولیدات رسانهای حضور مؤثر داشت و با اجرای نغمههای اصیل، سهم مهمی در معرفی موسیقی غرب مازندران به مخاطبان سراسر کشور ایفا کرد.
اهالی فرهنگ و هنر غرب مازندران، زکیپور را هنرمندی مردمی، اخلاقمدار و دغدغهمند میدانند که همواره حفظ اصالت موسیقی محلی را بر شهرت و شهرتطلبی ترجیح داد و با وجود سالها فعالیت، ارتباط خود را با مردم، روستاها و آیینهای بومی حفظ کرد.
موسیقی مازندران، با مقامهایی همچون امیری، کتولی، کجوری و دیگر نغمههای محلی، از غنیترین شاخههای موسیقی نواحی ایران به شمار میرود. استمرار این میراث ارزشمند، حاصل تلاش هنرمندانی است که با وجود دشواریهای فراوان، از فراموش شدن این سرمایه فرهنگی جلوگیری کردند و آن را به نسلهای بعد سپردند.
در سالهای اخیر، موسیقی اصیل مازندران شماری از استادان تأثیرگذار خود را از دست داده است، اما آثار، آموزشها و شیوه هنری آنان همچنان الهامبخش نسل جدید نوازندگان و پژوهشگران موسیقی نواحی است. سیفالدین زکیپور نیز بیتردید در شمار هنرمندانی قرار دارد که نام و یادشان در تاریخ موسیقی بومی مازندران ماندگار خواهد ماند.
خاموشی این هنرمند، پایان زندگی یک نوازنده است، اما نوای نی او که سالها روایتگر فرهنگ، طبیعت و آیینهای مردم کجور و غرب مازندران بود، همچنان در حافظه فرهنگی این دیار طنینانداز خواهد ماند؛ میراثی که حفظ و پاسداشت آن، مسئولیتی مشترک برای هنرمندان، نهادهای فرهنگی و نسل جوان است.
