لا رپوبلیکا ایتالیا به نقل از عبدالله بندر العتیبی استاد روابط بینالملل دانشگاه قطر معتقد است دشوارترین مرحله در مذاکرات آمریکا و ایران دیگر باز کردن کانالهای ارتباطی نیست، بلکه یافتن فرمولی است که به هر طرف اجازه دهد افکار عمومی داخلی خود را قانع کند که از مذاکرات پیروز بیرون آمده اند.
به گزارش فرارو، میانجیگری به معنای تحمیل امتیازدهی نیست، بلکه یعنی ایجاد فضای سیاسیای که رسیدن به مصالحه را ممکن کند.
میانجی موفق به هر دو طرف کمک میکند آبرویشان حفظ شود؛ زیرا توافقها زمانی پایدارترند که هیچیک از طرفین چنین به نظر نرسد که تسلیم شده است.
هدف قطر، چه در گذشته و چه اکنون، تحقق ثبات منطقهای بوده است، نه میانجیگری صرفاً برای خودِ میانجیگری.
ادامه نشستهای فنی بهخودیِخود نشانهای مثبت است؛ چون تا وقتی کانالهای ارتباطی باز بماند، دیپلماسی زنده است.
نبودِ تیترهای رسانهای به معنای نبودِ پیشرفت نیست؛ زیرا مذاکرات فنی اغلب دور از انظار پیشرفت میکنند.
بازسازی اعتماد در خلیج فارس فقط با بیانیهها ممکن نیست، بلکه به گامهای عملیای نیاز دارد که تعهد واقعی به ثبات منطقه را ثابت کند.
اقدامات اعتمادساز پیش از حرکت بهسوی توافقهای سیاسی گستردهتر ضروریاند.
تنگه هرمز فقط یک پرونده مربوط به کشتیرانی نیست، بلکه در اساس یک مسئله سیاسی است.
ایران در طول تاریخ از تنگه هرمز بهعنوان یک اهرم فشار راهبردی در مذاکرات خود استفاده کرده است.
هر ترتیبات پایداری برای تنگه هرمز باید میان الزامات امنیت منطقهای و منافع اقتصادی بینالمللی توازن برقرار کند.
کشورهای خلیج فارس باید در تصمیمهایی که مستقیماً به امنیتشان مربوط است، نقش پررنگتری ایفا کنند و صرفاً تماشاگر نباشند.
نتایج مذاکرات آمریکا و ایران بر کل ساختار امنیت منطقهای اثر خواهد گذاشت، نه فقط بر روابط دوجانبه دو طرف.
مدیریت تنش، به اندازه رسیدن به توافق اهمیت دارد.
جلوگیری از بحرانها همان چیزی است که شرایط لازم برای موفقیت دیپلماسی را فراهم میکند.
اعتبار میانجی به توانایی او در حفظ اعتماد همه طرفها در طول فرایند مذاکره بستگی دارد.
موفقیت میانجیگری فقط با امضای توافق سنجیده نمیشود، بلکه با تداوم گفتوگو و جلوگیری از شعلهور شدن درگیری هم ارزیابی میشود.
حتی وقتی مذاکرات کند به نظر میرسد، ادامه تعامل دیپلماتیک همچنان بهتر از فروپاشی کانالهای ارتباطی است.
ثبات منطقهای در نهایت به نهادینهسازی گفتوگو وابسته است، نه صرفاً به تفاهمهای موقت.
