جام جهانی ۲۰۲۶ تمام شد با رضایت کادرفنی تیم ملی تمام شد.
حذف شدیم؛ اما دستاورد داشتیم. صعود نکردیم؛ اما بزرگان فوتبال دنیا از ما تعریف کردند. جام نگرفتیم؛ اما نباختیم!
اگر قرار باشد با این منطق فوتبال را تحلیل کنیم، دیگر اساساً واژه «ناکامی» باید از فرهنگ لغت حذف شود. از همان روزی که ایران از جمع ۳۲ تیم مرحله حذفی کنار رفت، مشخص بود قرار نیست کسی مسئولیت این شکست را بپذیرد.
امیر قلعهنویی گفت بزرگان فوتبال جهان از تیم ملی تمجید کردهاند. رئیس فدراسیون هم تأکید کرد که تیم ملی در جام جهانی نباخته و همین، اتفاقی ارزشمند است. در نتیجه، همه راضیاند جز آنها که فرق «حذف» با «دستاورد» را میفهمند.
حالا دیگر جام جهانی تمام شده است. بهانهها هم تمام شدهاند. نوبت جام ملتهای آسیاست. همان تورنمنتی که نزدیک به نیم قرن است، حسرت قهرمانیاش بر دل فوتبال ایران مانده.
با توجه به حمایت کامل فدراسیون، ظاهراً قرار نیست تغییری در نیمکت تیم ملی ایجاد شود. پس ایران برای سومین بار با امیر قلعهنویی وارد جام ملتهای آسیا خواهد شد. اما از همین حالا یک نکته را با هم مرور کنیم…
اگر فکر میکنید تا آن زمان بازیهای تدارکاتی با اسپانیا، برزیل و آرژانتین در انتظار تیم ملی است، سخت در اشتباهید.
اگر تصور میکنید اردوها متحول میشوند، امکانات تغییر میکند یا فوتبال ایران ناگهان وارد عصر تازهای خواهد شد، باز هم اشتباه میکنید. تقریباً همه چیز همان است که در جام جهانی بود.
همان بازیکنان، همان کادرفنی، همان مدیران و احتمالاً همان وعدهها. فقط این بار دیگر هیچ راه فراری وجود ندارد.
نه آمریکا میزبان است. نه جام جهانی ۴۸ تیمی. نه تعریفهای خیالی بزرگان فوتبال. نه امید به گل. نه آمار.
در عربستان فقط یک چیز اهمیت دارد: جام...
اگر این تیم باز هم قهرمان نشود، امیر قلعهنویی نخستین سرمربی تاریخ فوتبال ایران خواهد بود که در سه دوره جام ملتهای آسیا روی نیمکت تیم ملی نشست اما حتی یک بار هم جام را بالای سر نبرد.
فوتبال، هر چقدر هم تلخ اما در نهایت فقط یک معیار دارد: جام را بردهای یا نه؟ اگر نبردهای حتی اگر همه دنیا هم برایت کف بزنند، باز هم شکست خوردهای.
امیدواریم این بار، معنای واقعی «دستاورد» با قهرمانی اشتباه گرفته نشود.
بیشتر بخوانید: دنیا درباره تیم ملی ایران حرف میزند یا کیپورد؟!
