عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - دومین شب مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، شاید تا اینجای تورنمنت دراماتیکترین شب رقابتها بود؛ شبی که یکی از پرافتخارترین تیمهای تاریخ فوتبال جهان با جام وداع کرد و انگلیس نیز در یکی از دشوارترین مسابقات خود طی سالهای اخیر، در ارتفاعات مکزیکوسیتی و در میان بیش از ۸۰ هزار هوادار میزبان، با نمایشی سرشار از شخصیت و استقامت به جمع هشت تیم پایانی راه یافت.
ابتدا نروژ با درخشش خیرهکننده ارلینگ هالند موفق شد برزیل کارلو آنچلوتی را با نتیجه ۲ بر یک شکست دهد و یکی از بزرگترین شگفتیهای جام را رقم بزند. ساعاتی بعد نیز انگلیس در ورزشگاه افسانهای آزتکا، با وجود یک اخراج و فشار سنگین مکزیک، پیروزی ۳ بر ۲ را حفظ کرد تا جدال جذاب نروژ و انگلیس در مرحله یکچهارم نهایی قطعی شود.
برزیل مسابقه را با اعتمادبهنفس آغاز کرد اما نخستین دقایق نشان میداد نروژ برخلاف بسیاری از تیمهای اروپایی، برای دفاع صرف به زمین نیامده است. شاگردان استوله سولباکن مالکیت توپ را در اختیار گرفتند و با گردش سریع توپ تلاش کردند از فشار ابتدایی سلسائو عبور کنند.
حتی در دقیقه سوم نیز پاتریک برگ موفق شد دروازه آلیسون را باز کند اما پرچم کمکداور به نشانه آفساید بالا رفت تا بازی همچنان بدون گل دنبال شود.
با گذشت زمان، برزیل کنترل بیشتری بر مسابقه پیدا کرد. وینیسیوس جونیور بارها از سمت چپ دفاع نروژ را آزار داد و ضدحملات سریع سلسائو بارها خط دفاع وایکینگها را تحت فشار قرار داد.
در دقیقه دهم، روی توپربایی رایان و فرار متئوس کونیا، کریستوفر آیر مرتکب خطا شد و داور پس از بازبینی تصاویر، نقطه پنالتی را نشان داد. همه انتظار داشتند وینیسیوس پشت توپ قرار بگیرد اما برونو گیمارش مسئولیت ضربه را پذیرفت؛ تصمیمی که به ضرر برزیل تمام شد. ضربه هافبک نیوکاسل با واکنش فوقالعاده اوریان نایلند مهار شد تا بهترین فرصت نیمه نخست از دست برود.
این نخستین پنالتی از دست رفته برزیل در جریان مسابقات جام جهانی از سال ۱۹۸۶ بود؛ آماری که اهمیت سیو نایلند را دوچندان کرد.
برزیل تا پایان نیمه نخست چند فرصت دیگر نیز خلق کرد. خطرناکترین آن روی اشتباه مارتین اودگارد در محوطه جریمه خودی شکل گرفت اما وینیسیوس نیز نتوانست نایلند آماده را شکست دهد.
در سوی مقابل، نروژ هر زمان فرصت ضدحمله پیدا میکرد خطرناک ظاهر میشد. در وقتهای اضافه نیمه نخست، هالند با پرس شدید خود مدافعان برزیل را وادار به اشتباه کرد و اودگارد در موقعیت گلزنی قرار گرفت اما این بار آلیسون با واکنشی عالی مانع باز شدن دروازه شد.
کارلو آنچلوتی بین دو نیمه با ورود اندریک به دنبال افزایش قدرت هجومی تیمش بود و این مهاجم جوان در دقیقه ۵۷ بهترین فرصت مسابقه را از دست داد؛ جایی که در موقعیت تک به تک توپ را به بیرون زد.
همین فرصت از دست رفته، نقطه تغییر سرنوشت مسابقه شد.
در دقیقه ۷۹، ارسال دقیق شلدروپ به قلب محوطه جریمه رسید و ارلینگ هالند با پروازی تماشایی و ضربه سری غیرقابل مهار، توپ را به تور دروازه آلیسون چسباند تا سکوتی سنگین بر ورزشگاه متلایف حاکم شود.
برزیل برای جبران جلو کشید اما همین موضوع فضاهای بیشتری در اختیار نروژ قرار داد. در دقیقه ۹۰، هالند بار دیگر کلاس تمامکنندگی خود را به نمایش گذاشت. او پشت محوطه جریمه سه لمس متوالی روی توپ داشت و با شوتی زمینی و دقیق، دومین گل خود را وارد دروازه سلسائو کرد؛ گلی که عملاً حکم حذف برزیل را امضا کرد.
اگرچه نیمار در دقیقه ۱۰+۹۰ از روی نقطه پنالتی یکی از گلها را جبران کرد، اما دیگر زمانی برای بازگشت باقی نمانده بود.
برزیل برای ششمین جام جهانی متوالی پیش از رسیدن به فینال از دور مسابقات کنار رفت و نروژ، با اتکا به انسجام تیمی و درخشش فوقالعاده هالند، یکی از تاریخیترین پیروزیهای فوتبال خود را جشن گرفت.
اگر حذف برزیل بزرگترین شگفتی شب بود، مسابقه انگلیس و مکزیک بدون تردید هیجانانگیزترین بازی این مرحله لقب گرفت.
هواداران مکزیک از ساعتها قبل سکوهای آزتکا را به جهنمی واقعی برای شاگردان توماس توخل تبدیل کرده بودند. بارش شدید باران حتی آغاز مسابقه را نیز با تأخیر مواجه کرد اما پس از شروع بازی، کیفیت مسابقه تمام انتظارها را برآورده کرد.
در دقایق ابتدایی، مکزیک با حمایت هوادارانش بهتر بازی میکرد اما ناگهان همه چیز ظرف کمتر از دو دقیقه تغییر کرد.
جود بلینگام، ستاره بیرقیب این روزهای انگلیس، ابتدا در دقیقه ۳۶ روی یک حرکت ترکیبی گل نخست را به ثمر رساند و تنها ۹۸ ثانیه بعد بار دیگر دروازه مکزیک را باز کرد تا سهشیرها در آستانه پایان نیمه نخست با دو گل پیش بیفتند.
اما مکزیک خیلی زود به مسابقه بازگشت. جولیان کینیونس پیش از پایان نیمه اول یکی از گلها را جبران کرد تا امید در سکوهای آزتکا زنده بماند.
تنها چند دقیقه از نیمه دوم گذشته بود که مسابقه وارد بحرانیترین لحظه خود شد. جارل کوانساه پس از بازبینی VAR به دلیل تکل خطرناک روی خسوس گایاردو با کارت قرمز مستقیم از زمین اخراج شد تا انگلیس بیش از ۴۰ دقیقه با یک بازیکن کمتر بازی کند.
توماس توخل بلافاصله ساختار تیمش را تغییر داد و با عقب کشیدن خطوط، به دنبال حفظ برتری بود. با این حال انگلیس برخلاف انتظار، در ضدحمله صاحب یک ضربه پنالتی شد؛ جایی که آنتونی گوردون با فراری هوشمندانه مدافعان مکزیک را وادار به خطا کرد.
هری کین با آرامش همیشگی پشت توپ ایستاد و گل سوم را به ثمر رساند تا اختلاف دوباره به دو گل برسد.
اما این پایان هیجان نبود.
در دقیقه ۶۹ این بار مکزیک صاحب پنالتی شد و رائول خیمنز اختلاف را به حداقل رساند. از آن لحظه تا سوت پایان، حملات پیاپی میزبان ادامه داشت اما جردن پیکفورد با چند واکنش تعیینکننده و خط دفاعی انگلیس با فداکاری مثالزدنی، مانع فروپاشی تیم شدند.
پس از بیش از صد دقیقه فوتبال پرفشار، سوت پایان علیرضا فغانی به صدا درآمد و انگلیس نفس راحتی کشید؛ پیروزیای که شاید بیش از هر برد دیگری در سالهای اخیر، شخصیت این تیم را نشان داد.
نتیجه دو مسابقه، یکی از جذابترین تقابلهای مرحله یکچهارم نهایی را رقم زد. نروژ با هالندی آماده و سرشار از اعتمادبهنفس باید مقابل انگلیسی قرار بگیرد که نشان داد حتی در سختترین شرایط نیز تسلیم نمیشود.
از یک سو، هالند با دو گل برزیل را حذف کرده و در بهترین فرم دوران ملی خود قرار دارد؛ از سوی دیگر، انگلیس با ستارههایی مانند بلینگام، هری کین و بوکایو ساکا امیدوار است طلسم قهرمانی خود را بشکند.
اگر شب نخست مرحله یکهشتم با قدرتنمایی فرانسه و مراکش همراه بود، شب دوم با حذف یکی از غولهای فوتبال جهان و نمایشی فراموشنشدنی در آزتکا، استاندارد هیجان جام جهانی ۲۰۲۶ را یک پله دیگر بالاتر برد؛ شبی که ثابت کرد در فوتبال امروز، نامهای بزرگ تضمینی برای بقا نیستند و هر اشتباه میتواند پایان رؤیای قهرمانی باشد.
