به گزارش "ورزش سه"، کریستیانو رونالدو 41 ساله بیش از دو دهه را صرف جمعآوری رکوردهایی کرد که او را به یکی از نمادینترین چهرههای فوتبال تبدیل ساخت. با این حال، در شبی که به احتمال زیاد آخرین شب حضور او در یک جام جهانی بود، درد و رنج تمام وجودش را فراگرفت.
شکست ۱ بر صفر پرتغال مقابل اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، به حضور او در این تورنمنت پایان داد و پایانی بیرحمانه را برای رابطه طولانی رونالدو با این مسابقات رقم زد. این ستاره ۴۱ ساله در این مسابقه به طور کامل بازی کرد و به دنبال یک لحظه سرنوشتساز در مرحله حذفی بود، اما بدون گلزنی یا خلق یک موقعیت نجاتبخش که بارها دوران حرفهای او را متمایز کرده بود، زمین بازی را ترک کرد.
این باخت رونالذو را در یک گروه نامطلوب قرار داد. رونالدو اکنون ۸ شکست در جام جهانی کارنامه خود دارد و با متیو لکی، سون هیونگ مین، آنتونیو کارباخال و هونگ میونگ بو به عنوان بازیکنانی که بیشترین باخت را در تاریخ این تورنمنت متحمل شدهاند، برابر شد. این آمار و ارقام چیزی نیست که رونالدو با آن به یاد آورده شود، اما در شبی که پرتغال نیاز داشت تا او جریان یک بازی بزرگ دیگر را به سود خود تغییر دهد، این آمار به یک نکته ناگزیر در پایان کتاب افتخارات او تبدیل شد.
این مسابقه تسلیخاطر چندانی برای کاپیتان پرتغال به همراه نداشت. دفاع اسپانیا منسجم باقی ماند، فضاها را از او گرفت و وی را مجبور به تحمل شبی ناامیدکننده کرد که در آن فرصتهای گلزنی بسیار کمیاب بود. رونالدو تنها موفق به زدن دو شوت در چارچوب شد و برای به دست آوردن آن برتری که روزگاری او را در مراحل حذفی فوتبال بسیار ویرانگر میکرد، به سختی افتاد. تحرکات او هنوز در برخی لحظات دیده میشد، اما اسپانیا مناطق مهم زمین را کنترل کرد و مانع از آن شد که پرتغال فشار کافی در اطراف او ایجاد کند.
با گذشت دقایق، این احساس که پایان کار نزدیک است، فرارناپذیرتر میشد. نه پنالتی در لحظات پایانی در کار بود، نه ضربه سر تماشایی و نه آخرین اقدام عصیانگرانه. وقتی سوت پایان به صدا درآمد، رونالدو اشک نریخت و از این نتیجه خشمگین نشد. او در سکوت نزدیک دایره وسط زمین ایستاد و به تماشاگران خیره شد، در حالی که اسپانیاییها جشن میگرفتند و مسیر پرتغال به پایان خود میرسید.
این مسابقه تقریباً به طور قطع آخرین حضور رونالدو در جام جهانی بود و تضاد آن با بقیه دوران حرفهای او شگفتانگیز به نظر میرسید. او جامها را بالای سر برده بود، رکوردهای گلزنی را جابهجا کرده بود و پرتغال را در دورههای مختلف تغییر و تحول رهبری کرده بود، اما جام جهانی همچنان جایزهای بود که هرگز نتوانست فتحش کند.
شش بار حضور او در این تورنمنت نشاندهنده تداوم فوقالعاده اوست. بازیکنان بسیار کمی توانستهاند برای چنین مدت طولانی در سطح بینالمللی تاثیرگذار باقی بمانند و تعداد کمتری از آنها توانستهاند فشار ناشی از نماد یک کشور بودن را تحمل کنند.
هواداران نیز به سرعت تمرکز رسانهها روی این رکورد منفی را رد کردند و شبکههای اجتماعی را با پیامهای احترامآمیز برای بازیکنی که جایگاه پرتغال را در فوتبال جهان متحول کرد، پر کردند.
شکست مقابل اسپانیا دردناک و این آمار تلخ بود، اما میراث کلی او آنقدر شکننده نیست که یک شب بتواند آن را پاک کند. داستان رونالدو در جام جهانی بدون یک خداحافظی بینقص به پایان رسید. این مسیر با ناامیدی، سکوت و یک رکورد نامطلوب تمام شد، اما در عین حال با این یادآوری به پایان رسید که او چه مدت طولانی در مرکز مهمترین صحنه فوتبال جهان ایستاده بود.
