به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، این روزها و این لحظات حال و هوایی دارد که به گواه تاریخ هم کم سابقه است؛ از ورودیهای شهر تا خیابانهای منتهی به حرم مطهر رضوی، همه چیز از آمدن میهمانی بزرگ خبر میدهد؛ میهمانی که میلیونها نفر، از تهران و قم تا نجف و کربلا، او را بر شانههای خود بدرقه کردهاند و اکنون قرار است آخرین منزلگاهش، جوار بارگاه نورانی امام رضا(ع) باشد و در جوار رئوف آل محمد به ارامش ابدی برسد...
از نخستین ساعات امروز، نبض شهر تندتر از همیشه میزند. خادمان، نیروهای خدماتی، گروههای مردمی و صدها موکب، هر کدام گوشهای از کار را بر عهده گرفتهاند. در خیابانهای اطراف حرم، چادرهای خدمت یکی پس از دیگری برپا شدهاند؛ دیگهای نذری بر آتش است، سماورها از ساعاتی پیش به جوش آمدهاند و جوانانی که شاید ساعتهاست استراحت نکردهاند، آخرین آمادهسازیها را انجام میدهند. اینجا، کسی منتظر دستور نیست؛ هر کس خود را صاحب این میزبانی میداند.
در حریم رضوی نیز همه چیز برای پذیرایی از خیل عاشقان مهیاست؛ بسیاری از فضاهای خدماتی و حتی پارکینگهای اطراف حرم، برای اسکان موقت زائران فرش شدهاند تا هیچ زائری در این میزبانی تاریخی، بیپناه نماند. سالنها، شبستانها و فضاهای عمومی آماده پذیرایی از جمعیتی هستند که از نقاط مختلف ایران و کشورهای همسایه راهی مشهد شدهاند؛ زائرانی که میخواهند در آخرین بدرقه مردی حضور داشته باشند که سالها دغدغه این امت را بر دوش کشید.
حرم مطهر رضوی نیز حال و هوایی دیگر دارد؛ صحنها آراماند، اما این آرامش، سکوتی آمیخته با انتظار است. زائران کنار ضریح میایستند، زیارت میخوانند و نگاهشان را به گنبد طلایی میدوزند؛ گویی همه یک انتظار مشترک را زندگی میکنند؛ انتظاری برای رسیدن کاروانی که قرار است فردا، یکی از فرزندان وفادار انقلاب را در جوار امام مهربانیها آرام بگیرد.
سالها مجاهدت، دغدغهمندی برای امت اسلامی، پیگیری مسائل مردم، دفاع از عزت و استقلال کشور و همراهی با ملت در سختترین روزها، از رهبر شهید چهرهای ساخته بود که بسیاری از مردم، او را نه صرفاً یک مسئول، بلکه پناهگاه روزهای دشوار میدانستند.
شاید به همین دلیل است که این روزها، اشک مردم تنها برای فقدان یک شخصیت سیاسی نیست؛ اشک بر فراق مردی است که عمر خود را در راه خدمت، دلسوزی و پاسداری از آرمانهای انقلاب سپری کرد و سرانجام نیز جان خود را در همین مسیر تقدیم کرد.
موکبهای مسیر تشییع، این روزها تنها محل توزیع آب، چای یا غذا نیستند؛ هر موکب، روایت دلدادگی مردمی است که سهم خود را در این میزبانی ادا میکنند. روی پارچهنوشتهها، یک جمله بیش از همه به چشم میآید؛ « خونخواهی از رهبر شهید».
برخی خانوادهها خانههای خود را برای پذیرایی از زائران آماده کردهاند، هیئتها و مساجد شبانهروز در تدارک خدمت هستند و بسیاری از کسبه، بیآنکه کسی از آنان بخواهد، امکانات خود را در اختیار زائران گذاشتهاند.
در خیابانهای منتهی به حرم، صدای صلوات با عطر اسپند درهم آمیخته و بلندگوهای هر موکب نواهای حماسی و سوگواری را طنین انداز کرده اند، پرچمهای سیاه در کنار پرچمهای قرمز مزین به یالثارات الخامنهای ... تصویری از سوگ و ارادت را پیش چشم هر رهگذری میگذارد.
هرچه به حرم نزدیکتر میشوی، انتظار ملموستر میشود؛ انتظاری که در نگاه پیرمردی که بر صندلی نشسته، در اشک مادری که فرزندش را در آغوش گرفته و در قدمهای نوجوانی که پرچم به دست دارد، جاری است.
مشهد فردا، تنها میزبان یک مراسم تشییع نخواهد بود؛ میزبان بخشی از حافظه تاریخی ملت ایران است. شهری که قرنها مأمن عاشقان امام رضا(ع) بوده، این بار قرار است حریم امن و ابدی مردی شود که سالهای عمر خود را وقف عزت اسلام، امنیت ایران و آرامش این ملت کرد.
امشب، شهر بیدار مانده است. چراغ بسیاری از موکبها تا سپیدهدم خاموش نخواهد شد. خادمان، آخرین فرشها را پهن میکنند، پرچمها را میآویزند و مسیرها را آماده میکنند. گویی مشهد، یکصدا و با تمام ظرفیت خود، تنها یک جمله را زمزمه میکند: «آقا... شهر آماده است؛ آماده برای آخرین میزبانی.»
فردا، در میان این دریای جمعیت، چهرههای بسیاری خواهند بود که شاید هرگز فرصت دیدار رهبر شهید را در دوران حیاتش نیافتهاند؛ کودکانی که نام او را از روایت پدران و مادرانشان شنیدهاند، جوانانی که آرزو داشتند روزی از نزدیک سلامی به او بدهند و پیرمردان و پیرزنانی که سالها برای سلامتیاش دعا کردند و اکنون با چشمانی اشکبار آمدهاند تا آخرین سلام را بدرقه راه ابدیاش کنند.
شاید این، نخستین دیدار بسیاری باشد؛ اما بیتردید آخرین دیدار زمینی آنان نیز خواهد بود. فردا، رهبر شهید دیگر از این شهر نخواهد رفت؛ در جوار امام رئوف(ع) آرام خواهد گرفت و مشهد، برای همیشه، امین پیکر ابرمردی خواهد شد که سالهای عمر بابرکتش را وقف مجاهدت برای عزت اسلام، امنیت ایران و آرامش این ملت کرد.
از فردا، زائران حرم رضوی، پس از سلام به امام مهربانیها، چند قدم آنسوتر نیز فاتحهای خواهند خواند؛ برای مردی که خستگی سالهای خدمت را با شهادت به پایان رساند و در پناه خورشید خراسان، آرام گرفت.
انتهای پیام/282
