ویترین جام جهانی با آن همه بیننده در سراسر دنیا، جایی است که میتواند حرفه یک فوتبالیست را دگرگون کند. البته برای مربیان هم چنین است اما بازیکنان تعداد بیشتری دارند و طبعاً شانس بیشتری، رویای رسیدن به جام جهانی و تقابل با بزرگان یک چیز است و اینکه این مسابقات میتواند سکوی پرتابی برای شما باشد، چیز دیگر.
چه بسیار بازیکنانی که فقط با یک بازی خوب در جام جهانی زندگیشان متحول شد. البته که بعد درخشش هر بازیکن، باشگاهها به سن و سالش نگاه می کنند و بازیکن مسن، شانس قرارداد درازمدت و سطح بالاتر ندارد اما همین الان میگویند ووزینیا گلر ۴۰ ساله کیپ ورد، مد نظر اینتر میامی است.
در گذشته جام جهانی برای ایرانی ها سکوی پرتاب می شد، چه بسیار امثال مهدوی کیا و بالعکس، مثل رضا شاهرودی که همه کارهایش را انجام داده بود اما چون بازی با یوگوسلاوی به زمین نرفت، هامبورگ را از دست داد.
اصلاً چرا راه دور؟ در همین بازی آرژانتین و مصر، امام عاشور بازیکن شماره ۸ مصر که به خاطر درخششهای قبلی مورد توجه قرار گرفته بود، به لطف این نمایش با پیشنهاد آستون ویلا و تاتنهام روبرو شد. فرصتی که بچههای ما هم داشتند اما به راحتی از دست رفت، چرا که امیر قلعه نویی جرات بردن جوانان به جام و جسارت میدان دادن به آنها را نداشت!
ما لشکری از بازیکنان بالای ۳۰ سال در اختیار داشتیم، اما بجز رامین -که هنوز اسمی از تیم خواهانش مطرح نشده- حتی یکی از آنها به اندازه ووزینیا ندرخشید که لااقل برای خود، تیم خوبی دست و پا کند!
