این تنها یک بدرقه نبود؛ تجدید پیمانِ خونین دو ملتی بود که ریشههایشان در عمق تاریخ و ارادتشان در مکتب اهلبیت (ع) به شکلی ناگسستنی در هم تنیده شده است.
این قرابت و همبستگی بینظیر، تنها یک پیوند عاطفی و مذهبی نیست، بلکه اقیانوسی از ظرفیتهای راهبردی است که میتواند آیندهی هر دو کشور را تضمین کند. وقتی قلبهای دو ملت اینچنین به یکدیگر نزدیک میشود، مرزهای جغرافیایی رنگ میبازند و راه برای توسعهی همهجانبهی اقتصادی، فرهنگی و سیاسی هموار میگردد. این اتحاد و همدلی میتواند به یک قدرت بزرگ منطقهای تبدیل شود که نه تنها امنیت و ثبات را به ارمغان میآورد، بلکه زمینهساز شکوفایی علمی، تجاری و گردشگری بیسابقهای خواهد شد.
اما آنچه در این میان بیش از هر چیز برایم امیدبخش و تماشایی بود، حضور پرشور و میدانداری جوانان بود. در جایگاه خادمی که روزمرهام با دغدغهها، تصمیمسازیها و مسیرِ پیشروی نسل جوان گره خورده است، به خوبی درک میکنم که این همبستگی تا چه حد میتواند برای جوانان ما هویتساز و انرژیبخش باشد. وقتی جوان ایرانی و عراقی دوشادوش هم در چنین حماسهی عظیمی نقشآفرینی میکنند، در واقع در حال تمرینِ ساختنِ یک آیندهی مشترک هستند.
این نسل جوان و پرانگیزه، با تکیه بر این برادریِ مستحکم، میتواند پیشگامِ ایجاد شبکههای گستردهی فرهنگی، راهاندازی استارتاپهای مشترک و تبادلات عمیقِ علمی و دانشگاهی در سطح منطقه باشد. جوانانِ امروز، میراثدار این پیوند مقدساند و موتور محرکهای هستند که میتوانند این ظرفیتهای بالقوه را به دستاوردهای ملموس و رفاه برای فردای هر دو کشور تبدیل کنند.
خونِ پاکی که در این مسیر فدا شد، درختِ تناورِ دوستیِ ایران و عراق را بیش از پیش آبیاری کرد. امروز، ما نه دو کشور همسایه، که یک روح واحد در دو کالبدیم. آیندهی این منطقه روشن است و این روشنایی، بیشک از مسیر دستهای گرهخوردهی جوانانِ ما در بینالحرمین میگذرد.
