حسین حقپرست در گفتوگو با ایسنا درباره ایده شکلگیری نمایش «نوبت یعنی بعدی» اظهار کرد: دغدغه اصلی نویسنده این نمایش، پرداختن به مفهوم انسانیت و همراهی انسانها با یکدیگر در شرایط بحرانی و دشوار است؛ دغدغهای که زمینه شکلگیری این داستان را فراهم کرده است.
وی ادامه داد: این نمایش تلاش میکند نشان دهد که انسانها مانند اعضای یک پیکر واحد هستند و هر یک میتوانند یاریرسان دیگری باشند. همانگونه که سعدی میگوید «بنیآدم اعضای یکدیگرند»، اگر عضوی به درد آید، دیگر اعضا نیز آرام و قرار نخواهند داشت تا برای درمان آن تلاش کنند. در همین مسیر، شخصیت اصلی نمایش با مستأجری روبهرو میشود که او نیز با مشکلی مشابه دستوپنجه نرم میکند و این دو در کنار یکدیگر داستان را پیش میبرند؛ داستانی که سرانجام آن را باید تماشاگر کشف کند.
حقپرست درباره فرایند انتخاب بازیگران گفت: این نمایش از طیفهای سنی مختلف بهره میبرد و چهار بازیگر زن و دو بازیگر مرد، در بازه سنی ۲۰ تا ۶۰ سال، در آن حضور دارند. همین موضوع انتخاب بازیگران را دشوار کرده بود، زیرا بسیاری از هنرمندان جوان و فعال تئاتر در این بازه سنی همزمان در اجراهای دیگر حضور دارند. با این حال، همواره تلاش کردهام در هر اثر، یک یا دو بازیگر جدید را به جامعه تئاتر معرفی کنم و این رویه را از ابتدای فعالیت حرفهای خود ادامه دادهام.
کارگردان نمایش «نوبت یعنی بعدی» افزود: بخشی از این تصمیم کاملاً آگاهانه است، زیرا معتقدم باید برای هنرمندان مستعد فرصت دیده شدن فراهم شود. شاید خود من نیز حدود ۲۰ سال پیش به واسطه همین فرصتها وارد این عرصه شدم و اکنون وظیفه خود میدانم همان کمکی را که دیگران به من کردند، به نسل جدید منتقل کنم. در این اثر نیز حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد بازیگران از میان هنرمندان باتجربه و حدود ۳۰ درصد از میان افرادی انتخاب شدند که نخستین تجربه بازیگری خود را پشت سر میگذاشتند. بازخوردهای مثبتی که از مخاطبان دریافت کردهایم، نشان میدهد این بازیگران توانستهاند به خوبی از عهده نقشهای خود برآیند.
وی درباره دشوارترین بخش تولید این اثر بیان کرد: تمرینهای نمایش همزمان با دوران جنگ آغاز شد. اعضای گروه با وجود نگرانیها و استرس ناشی از آن شرایط، تمرینها را متوقف نکردند و با علاقه و همدلی در کنار یکدیگر ماندند. آن دو ماه، از سختترین دوران فعالیت ما بود، زیرا بیش از ۹۰ درصد تمرینهای تئاتر در مشهد و بسیاری از شهرهای دیگر تعطیل شده بود و تنها تعداد محدودی از گروهها، ازجمله گروه ما، به فعالیت خود ادامه میدادند.
حقپرست درباره چالشهای تولید اثر اظهار کرد: از آنجا که تمرینها در همان سالنی برگزار شد که قرار است اجرای عمومی در آن انجام شود، با مشکلات جدی مواجه نبودیم و گروه از همان ابتدا با فضای اجرا آشنا بود. البته هر اثری با کمبودهایی روبهروست، اما نسبت به گروههایی که در پلاتوهای خصوصی تمرین میکنند، چالشهای ما بسیار کمتر بود.
این کارگردان تئاتر درباره مخاطبان نمایش افزود: این اثر برای گروه یا قشر خاصی تولید نشده است و همه مخاطبان، از جوانان تا سالمندان و از هر طبقه اجتماعی، میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.
وی درباره طراحی صحنه، نور، موسیقی و لباس بیان کرد: این عناصر از ارکان اصلی هر نمایش هستند و بدون آنها اثر نمیتواند پیام خود را به طور کامل منتقل کند. در این نمایش، طراحی صحنهای مینیمال انتخاب کردیم، زیرا شخصیتهای داستان نیز انسانهایی ساده و کمتر دیدهشده هستند. علاوه بر این، طراحی صحنه به گونهای انجام شده که کاملاً کاربردی باشد و با کمترین اکسسوار، فضاهای متفاوتی را خلق کند.
وی ادامه داد: در طراحی نور، علاوه بر نورهای عمومی، از نورهای موضعی، فالو و رنگ نیز استفاده شده است، زیرا به تأثیر روانشناختی رنگها اعتقاد دارم و معتقدم رنگها نیز همچون نمایشنامه در انتقال مفهوم نقش دارند. طراحی لباس نیز کاملاً رئالیستی است، بهجز یک لباس ویژه که کارکردی متفاوت در نمایش دارد. در بخش موسیقی نیز از افکتهای صوتی، صداهای محیطی مرتبط با فضای بیمارستان و همچنین ساز پیانو، بهویژه در یکسوم پایانی نمایش، بهره گرفتهایم.
شتابزدگی و ضعف آموزش، تئاتر مشهد را آسیبپذیر کرده است
حقپرست درباره وضعیت تئاتر مشهد اظهار کرد: ارزیابی من از شرایط امروز تئاتر مشهد چندان مثبت نیست. در دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ وضعیت بسیار مطلوبتر بود. اگرچه امروز از نظر تعداد اجراها رشد داشتهایم، اما از نظر کیفیت با افت محسوسی مواجه شدهایم. در گذشته، بسیاری از آثار جشنواره تئاتر استان در حد و اندازه حضور در جشنواره بینالمللی تئاتر فجر بودند، اما اکنون بهندرت میتوان اثر شاخص در این جشنواره یافت.
این کارگردان تئاتر دلایل این وضعیت را شتابزدگی برخی هنرمندان جوان، ضعف آموزش اصولی، نگاه صرفاً اقتصادی برخی آموزشگاهها، تعطیلی سالنهای خصوصی و دشواری دریافت نوبت اجرا در سالنهای دولتی دانست و تأکید کرد: همواره به هنرجویان و دانشجویان گفتهام که کیفیت را بر کمیت ترجیح دهند. اجرای یک اثر ماندگار در طول سال، ارزشمندتر از حضور در چندین اثر ضعیف است. در گذشته گروهها پنج تا هفت ماه برای یک نمایش تمرین میکردند و همین موضوع کیفیت آثار را تضمین میکرد. یکی دیگر از دغدغههای جامعه تئاتر، توزیع ناعادلانه حمایتهای مالی است. اگر قرار است حمایتی صورت گیرد، باید برای همه گروهها به شکلی عادلانه فراهم باشد، نه اینکه تنها به گروههای خاص اختصاص پیدا کند.
انتهای پیام
