بی شک رامین رضاییان یکی از بهترین های تیم ملی در جام جهانی بود. او پس از بازگشت به ایران با ورزش ۳ گفتگویی انجام داده که بخش هایی از آن را در ادامه می خوانید:
اصلا شبیه یک فوتبالیست ۳۵ ساله نیستی، شبیه بازیکن ۲۷ سالهای. سر پرشور داری، جوان هستی و خیلی چیزهای دیگر...
واقعیت این است که ما یک ذره باید طرز فکرمان را هم بهروز کنیم. اینکه یک نفر زندگی بهروز داشته باشد و از آن طرف هم اولویتش فوتبال باشد. به دیدگاه شما احترام میگذارم اما از نظر این تفکر، هنر هر کسی این است که خودش را با شرایط وفق بدهد. دنیا به سمتی میرود که آدمها رها زندگی کنند، این ما هستیم که باید یا خودمان را وفق دهیم یا ارتباطمان با آن کسی که ارتباط داریم را قطع کنیم. این قدرت انسانهاست که در این دنیا افرادی را پیدا کنند که خط فکری نزدیک به یکدیگر داشته باشند تا حالشان را خوب کند. اگر طرز فکر من و شما شبیه هم نیست، قرار نیست از یکدیگر بد بگوییم. میتوانیم دوستان خوبی باشیم و بدون هیچ آسیبی به یکدیگر، دورادور در کنار هم زندگی کنیم. این هنر ماست. در ایران بهروزترین مردم دنیا را داریم و نه فقط در فوتبال، در هر چیزی میتوانیم ادعا کنیم. به نظرم برخی جاها به اشتباه خودمان را دست کم میگیریم. من الان سر اتفاقات جام جهانی آنقدر ناراحتم چون خودمان را دست کم میگیریم. چرا نباید جزو چهار تیم بالای جام جهانی باشیم؟
واقعا چرا نباید برویم؟
من خودم در بازی مصر و آرژانتین طرفدار مصر بودم. داخل یک کافه بازی را میدیدم، کاری کردم که وقتی مصر گل زد، میخواستند من را تکه پاره کنند. ایراد ندارد. دوست داشتم مصر ببرد چون تیمش این باور را داشت. اتفاقات فوتبال همین است. مثلا اگر فرانسه حذف شد به خاطر اتفاقات است وگرنه قطعا این تیم باید قهرمان میشد.
صبح بود که ما اینجا در حال پوشش بازی بودیم. احساست به خوبی در مصاحبهات دیده می شد. از صمیم قلب صحبت کردن همراه با نفس نفس زدن یک هنر است. در آن لحظات باز هم ما به دیگر نتایج امید داشتیم. البته نمیدانم شما در آن لحظه که بازی الجزایر و تونس ۳-۳ شد چه حسی داشتید و چطور با آن کنار آمدید.
اصلا دوست ندارم به آن لحظات برگردم. سه دوره در جام جهانی بودم و این دوره به شکل عجیب برایم سخت بود. یک روزی درباره آن اتفاقات صحبت خواهم کرد که چه دردهای سختی کشیدم. به آن شرایط که برمیگردم واقعا حس و حال بدی میگیرم. من برخی اتفاقات را حس می کنم که قرار است رخ دهد و وقتی در بازی با مصر آن تیرکها و گلها و اتفاقات رقم میخورد یعنی قرار نیست که بشود. من با آن ۳-۳ زیاد اذیت نشدم چون قبلش میدانستم که قرار نیست بشود.
از یکسری آدمها هم باید تشکر کنی که البته این توپ طلا ربطی ندارد. دارم درباره کل مسیر حرفهای تو صحبت میکنم.
باید از خیلیها اسم ببریم. از عبدالله ویسی، از فرهاد کاظمی...
فرهاد کاظمی تو را در خط حمله بازی داد.
نه خط حمله نبود. سه دفاعه بازی کرد و من را فولبک آزاد گذاشت. برای من سانترهای بلند انجام می داد و می گفت اینها را در حال حرکت استپ کن، در حالی که من باید این چیزها را در ۱۴ سالگی یاد میگرفتم. همان اتفاق باعث شد که من ۹ گل بزنم، ۶ پاس گل بدهم. مربیان زیادی هستند که باید از آنها نام ببرم.
به قول آندو تیموریان: کارلوسِ کیروش.
بله آقای کارلوسِ کیروش که اصلا عالی بود. بعضیها وقتی از ایشان بد میگویند حال من را میگیرند. هر کسی در هر جایگاهی یک خدمت به ما کند باید قدردانش باشیم، مخصوصا کسی که هموطن ما نیست. ایرانی بودن ما همین است که وقتی کسی رفته از او بد نگوییم. شنیدن یکسری حرفها اذیتم میکند که مربی که ۸ سال در این کشور زحمت کشیده و یکسری هم دوستش دارند، باید احترام بگذاریم. وقتی حرف از هموطن میزنیم پس به هر طرز فکر هم باید احترام بگذاریم. این هنر ماست که بقیه را با هر سیستم فکری با خودمان همراه کنیم. جنگیدن با نفر مخالف خودم که هنر نیست.
از برانکو ایوانکوویچ بگذریم یا صحبت می کنی؟
اتفاقا همچین مربیانی هستند که درس زندگی میدهند. من با افتخار میگویم تا امروز پشت سر یک فوتبالیست یا یک مربی صحبت نکردم. همچین مربیانی لطف میکنند و به من درس یاد میدهند. زمانی آقای برانکو یک کاغذ را پاره کرد، ایرادی ندارد، او پدری کرد و باعث شد طرز فکر من به فوتبال عوض شود. من آقای برانکو را دیدم، با او تلفنی صحبت کردم، یکبار هم شخص ایشان از من تعریف کرد ولی تعریف از رامین در شبکههای اجتماعی زیاد بازتاب ندارد.
دست تمام مربیانم را با افتخار میبوسم. همین آقای قلعه نویی خیلی به من سخت گرفت، دو سال دعوتم نکرد اما رفتم خودم را تکه پاره کردم تا دعوت شوم. زمان آقای قلعه نویی، من بیشترین گل و پاس گل را دارم. وقتی با کسی اینقدر خوب بودم چرا نباید تعریف کنم؟ حتی اگر کسی به من بدی کرده باشد از او خوب میگویم.
ما چطور با ۴ امتیاز در سال ۲۰۱۸ صعود نکردیم؟ به نظرم ارزش آن کار را کم گرفتیم.
ارزش کاری که امسال کردیم هم کم نبود. این جام جهانی هم سخت بود و آقای قلعه نویی زحمات زیادی کشید. اگر دو بازی دوستانه خوب داشتیم بازی با نیوزیلند را صددرصد میبردیم. برای قضاوت کردن باید یکسری چیزها را کنار هم بگذاریم.
مسیری که تا ترکیه رفتیم را نمیدانید چقدر سخت بود. نمیدانید داخل تیم ملی چه اتفاقاتی افتاد. از خیلی چیزها خبر ندارید و یک روزی خواهم گفت. فعلا قضاوت نکنیم چون این تیم ملی خوب بود و حال مردم را یک تکان داد. خوب بودیم که همه میگفتند باید صعود میکردیم. این حرف خیلی قشنگ است. در ۲۰۱۸ هم آنقدر امید نبود که باید صعود کنیم. این امید مردم را دوست دارم که اینقدر ناراحتم. مصری که آن کار را با آرژانتین میکند، بلژیکی که در هر شرایطی بلژیک است و بازیکنانی دارد که در صدم ثانیه بازی را عوض میکنند و ما با آنها طرف داریم.
نسل شما را خیلی دوست دارم و فکر می کنم لیاقت بیشتری داشتید. برای برخی جامها که هیچوقت نمیشود لمس کرد چه باید کرد؟ در چه زندگی موازی و چه فضایی می توان به آن رسید؟
همیشه در زندگیام میگویم قدم به قدم. اگر ژاپن به قهرمانی جام جهانی فکر می کند چون به قهرمانی جام ملتها رسیده است. ما باید قدم اول را برای جام ملتها برداریم و بعدش هم برویم سراغ جام جهانی. چرا نشود؟ من به آینده خوب برای ایران خیلی امید دارم تا مردم هم صاحب آرزوهای بزرگتر شوند.
بیشتر بخوانید: افشاگری اسکوچیچ علیه کاپیتانهای تیم ملی: جلسه آنها با رئیس فداراسون را برهم زدم/ این حرف جهانبخش حقیقت ندارد
