به گزارش همشهری آنلاین، در حالی که جنوب ایران همچنان زیر آتش حملات آمریکا قرار دارد، روزنامه سازندگی در گزارشی با تیتر «پولپاشی اسرائیل برای شکست توافق»، تلاش کرده است اسرائیل را عامل اصلی تنشها معرفی کند و از وجود جریانهایی در آمریکا سخن بگوید که خواهان دیپلماسی هستند. در این روایت، حتی ادعا میشود برخی مقامات کاخ سفید از جمله جی.دی.ونس معاون ترامپ به دلیل تجربه عراق و افغانستان، تمایلی به ورود به جنگی تازه در منطقه ندارد.
اینکه لابیهای صهیونیستی برای افزایش تنش میان تهران و واشنگتن تلاش میکنند، محل بحث نیست؛ اما پرسش اینجاست که چرا پس از ۴۷ سال تجربه مذاکرات ایران و آمریکا، همچنان این گزاره تکرار میشود که واشنگتن خواهان توافق بوده و تلآویو مانع آن شده است؟
از بیانیه الجزایر ۱۹۸۱ تا تفاهمنامه اسلامآباد ۲۰۲۶، بارها مذاکرات میان دو طرف به متنهای حقوقی انجامیده، اما مسئله اصلی همواره اجرای تعهدات آمریکا بوده است. اکنون نیز در شرایطی که ایالات متحده مستقیماً به اهدافی در جنوب ایران حمله کرده و همزمان دونالد ترامپ از «تغییر نقشه ایران» سخن گفته است، تفکیک نقش آمریکا از اسرائیل با واقعیتهای میدانی همخوانی ندارد.
واقعیت آن است که واشنگتن و تلآویو در این پرونده، بیش از هر زمان دیگری در یک مسیر مشترک حرکت میکنند و تقلیل بحران به نقش اسرائیل، سهم مستقیم آمریکا در تحولات اخیر را سهوا یا عمدا نادیده میگیرد که خروجی آن یک خطای فاحش و یکسان است؛ تقابل سازی از دو شریک جنایتکار و کودک کشی که به سختی میتوان بین آنها تفاوتی قائل شد.
