خبرورزشی: در ادامه واکنشها به استوری علیرضا بیرانوند علیه علی دایی، برادر اسطوره فوتبال ایران نیز به صدا درآمد.
محمد دایی که سالها در کنار علی دایی بهعنوان دستیار در تیمهای مختلف ازجمله پرسپولیس، نفت تهران، صبای قم، سایپا و ... مشغول به کار بوده با انتشار پیامی نسبت به استوری علیرضا بیرانوند واکنش نشان داد و نوشت: «بعضی نامها را نمیتوان با حرف، استوری، طعنه و توهین کوچک کرد. وقتی بزرگی از سمت خدا و مردم باشد، با سنگ پراکنی و حرفهای واهی تخریب نمیشود. تاریخ خودش گواه است چه فردی برای سربلندی این مردم و ایران تلاش کرده و جنگیده و پروندهی هر فردی مشخص است.
بزرگی سراسر به گفتار نیست
دوصد گفته چون نیم کردار نیست
علی دایی یک نام نیست، بخشی از تاریخ فوتبال ایران است و فوتبال جهان او را با افتخاراتش میشناسد. قلهها را نمیتوان با سنگ پراکنی پایین آورد، بلکه فقط جایگاه سنگانداز را نشان میدهد.
شما که با تعریف و تمجید و ساخت مجسمه و حتی نوشتن از دیگران در تلاش برای ابقای جایگاه خود هستی از وارسته بودن سخن مگو.
شجاعت آن است که آدمها حرفشان را خودشان بزنند، نه اینکه شما را واسطه و وسیله و ابزار کنند تا موضوعات سفارشی و واهی را به زبان بیاوری.
که هر ابزاری تاریخ انقضا و زمان استفاده دارد.
کنار مردم بودن و معترض به حق مردم بودن راه و روش بسیار دارد که اگر تاریخ بخوانیم، میتوانیم متوجه این گوناگونی روشهای وطن پرستی و مردم دوستی بشویم…
تایید وطن پرستی و مردم دوستی علی دایی هم از جانب شما نه اهمیتی ندارد و نه میزان و مقیاسی محسوب میشود. شما که خود سمت درست مردم نبودین و فقط انتظار تایید و تشویق و تحسین دارین و توانایی شنیدن کوچکترین انتقادی را ندارین، و هر آنکه منتقد به عملکرد این تیم شود، آیا وطن فروش میشود!؟
در کدام جلسات آنالیز فوتبال را اینگونه به شما آموختند!؟
عیار وطن پرستی و مردم دوستی علی دایی توسط مردم تایید شده و این یک اتفاق قلبی است، نه چون شما باب میل و سلیقه عدهای قلیل که بیشتر عوام فریبی است. رانت، واژه بیگانهای برای علی دایی است که به لطف خدا و همت خود و حمایت مردم و مهر خانواده از دیار مادری و آذری زبان به بلندترین نقطه فوتبال ایران و دنیا رسید. رانت، مناسب آنان است که برای بودن و ماندن در این فوتبال دست به هر کاری میزنند و بنده پول و قدرتاند و دنبال تخریب انسانهای بزرگ میگردند.
در خاتمه عروسک خیمهشببازی دیگران بودن هنر نیست، چون اگر آنها به حرفهایشان اطمینان داشتند، خودشان زبان بازمیکردند.»
