به گزارش خبرنگار حماسه و مقاومت خبرگزاری فارس، اسدالله احمدی از راویان دفاع مقدس بر اثر کرونا درگذشت. او در دوران جنگ تحمیلی در کنار فرماندهان به روایتگری و ضبط صحنههایی از رشادتهای رزمندگان در برابر دشمنان بود.
احمدی پس از جنگ تحمیلی کتابهایی را نیز به نگار درآورد که «دستهای خالی پاهای خونین: تاخت و تازهای ضد انقلاب و ارتش عراق در قصر شیرین، سرپل ذهاب و گیلان غرب ۱۳۵۹-۱۳۵۷» از جمله این آثار است.
اسدالله احمدی در یکی از صحبتهای خود درباره چالشی که در دوران جنگ تحمیلی داشت، اینگونه روایت کرده است: «گریزی به شروع کار بزنیم. چون کار جدیدی بود، برای فرماندهان جا نیفتاده بود. حتی برای خود ما سخت بود که در آن معرکه افراد شهید میشوند و ما ثبت کنیم و بنویسیم. حوادثی رخ میداد که دچار پارادوکس میشدیم که اسلحه بگیریم یا ضبط کنیم. یک روز در کارخانه نمک بودیم. نیروی دشمن شبانه عبور کرده بودند تا صبح پاتک کنند. شب بچهها رفته بودند پشت. صبح با فرمانده لشکر ۱۷ آقای غلامرضا جعفری به سمت خط رفتیم. در همین حین تعدادی عراقیها سمت کارخانه میآمدند. نیروها حیران بودند که اینها نیروهای خودی هستند یا دشمن. چون بحث بود که نیروی کمکی بیاوردند. من خودم در کردستان عملیاتی بودم و تیراندازی خوبی هم داشتم. نزدیک شدند دیدیم عراقی هستند. یکی میگفت ایرانی هستند نزنید و یکی گفت عراقی هستند بزنید. آخر دیدند که عراقی هستند و همه شروع به تیراندازی کردند، یکی از اینها نیفتاد. فاصله زیادی نبود شاید ۴۰۰ متر. من چون اطمینان داشتم به تیراندازی خودم چند بار میخواستم تفنگ او را بگیرم. میگفتم اگر تفنگ را بگیرم اتفاقی بیفتد، ممکن است شهید محسوب نشوم برای همین پاراکسی داشتیم...این پارادوکس و چالش را از ابتدا داشتیم. فرماندهان هم سختشان بود. البته اوایل کار، که بعدا وضعیت بهتر شد تا جایی که حضور راوی کنار فرماندهان قوت قلبی بود...».
فیلم صحبتهای مرحوم احمدی را در ادامه ببینید:
انتهای پیام/
