به گزارش سرویس ترجمه بهداشت نیوز، تحقیقات در زمینه رو به رشد انکولوژی ورزش شک چندانی را در مورد اینکه فعال ماندن از نظر بدنی علائم و عوارض جانبی را در طول درمان سرطان بهبود میبخشد، باقی نگذاشته است. و اکنون شواهد محکمی وجود دارد که نشان میدهد ورزش خطر ابتلا به برخی سرطانها را کاهش میدهد و در صورت تشخیص انواع خاصی از بیماری، احتمال مرگ را کاهش میدهد.
هنوز در ذهن بسیاری، از جمله برخی از سرطانشناسان، ورزش و سرطان با هم نیستند.اگر از یک فرد معمولی در خیابان بپرسید که آیا خاله بتی شما که سرطان دارد باید ورزش کند، میگویند: «نه، او باید فقط استراحت کند». متخصصان قلب به نجاتیافتگان حمله قلبی دستور استراحت میدادند، "اما اکنون آنها را روز بعد از رختخواب بیرون میآورند و ظرف یک هفته آنها را در بازتوانی قلبی قرار میدهند."
نگرش در مورد ورزش در سرطان شناسی در حال تغییر است، اما هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد.
چهل سال ورزش انکولوژی
منشا ورزش انکولوژی معمولاً به دهه 1980 بازمی گردد، زمانی که مجموعه ای از مطالعات در دانشگاه ایالتی اوهایو نشان داد که بیماران مبتلا به سرطان سینه که شیمی درمانی می کردند و به طور منظم ورزش می کردند - که در آن زمان ایده رادیکالی بود - خستگی، حالت تهوع و ناتوانی کمتری در اثر درمان داشتند.
این کار پیشگامانه به ایجاد یک سونامی از تحقیقات در مورد ارتباط بین ورزش و سرطان کمک کرد. در سال 2019، اشمیتز ریاست یک پانل بینالمللی متشکل از کارشناسان را بر عهده داشت که این علم را بررسی کردند و دریافتند که ورزش در حین و بعد از درمان سرطان، خستگی، اضطراب و افسردگی را کاهش میدهد و در عین حال کیفیت زندگی و عملکرد فیزیکی را بهبود میبخشد. یعنی توانایی انجام کار در یک روز عادی.
در این میان، پیشگیری نیز بخشی از معادله است. مطالعات قویاً نشان می دهد که ورزش خطر ابتلا به هفت نوع سرطان را کاهش می دهد: مثانه، سینه، روده بزرگ، آندومتر، مری، کلیه و معده.
همچنین سرنخ های جالبی وجود دارد که نشان می دهد ورزش به پیشگیری از سرطان ریه، خون، سر و گردن، تخمدان، لوزالمعده و پروستات نیز کمک می کند. و به نظر می رسد که ورزش خطر مرگ را در افرادی که سرطان سینه، کولورکتال و پروستات تشخیص داده اند، در محدوده 40 تا 50 درصد کاهش می دهد. نادیده گرفتن این نوع اعداد و آن حجم از تحقیقات سخت است.
اشمیتز اشاره می کند که ورزش سطوح التهاب و انسولین را کاهش می دهد، که با برخی سرطان ها مرتبط است.
همچنین، ورزش باعث رگزایی یا ایجاد رگ خونی جدید میشود، که میتواند به این معنی باشد که داروهای ضد سرطان بیشتری را میتوان به تومورهای بدخیم تحویل داد.
اشمیتز می گوید: «ورزش ممکن است در واقع قدرت شیمی درمانی را تغییر دهد.
چرا کمک می کند؟
عملکرد سیستم ایمنی نیز نقش دارد. در حالی که سرطان سیستم ایمنی را ضعیف میکند، یک جلسه ورزش سیل سلولهای ایمنی مدافع را تولید میکند.
رکاب زدن با سرعت زیاد روی یک دوچرخه ثابت به مدت 10 دقیقه می تواند مبارزان علیه تومور یل همان نام سلول های کشنده طبیعی را تا 10 برابر افزایش دهد. سلول های T و B محافظ نیز در خون افزایش می یابد.
اعتقاد بر این نیست که ورزش به تنهایی می تواند سرطان درمان کند، اما می تواند بسیار مفید باشد.
با استفاده از ورزش برای کمک به بیماران سرطانی برای ایجاد ارتش بزرگتری از سلولهای مدافع، میتوان درمانهای ایمونوتراپی قدرتمند را بهتر عمل کرد. این درمانها به سلولهای ایمنی خود بیمار حمله به تومورها را «آموزش میدهند».
چربی بدن هورمون استروژن را تولید میکند که میتواند باعث برخی از انواع سرطان سینه شود.ورزش، همراه با کاهش کالری، به کاهش چربی بدن کمک می کند، که نگرانی بسیاری از بیماران مبتلا به سرطان سینه است که اغلب در طول درمان وزن اضافه می کنند.افزایش وزن می تواند پیامدهای مهمی برای عزت نفس و کیفیت زندگی نیز داشته باشد.
تحقیقات نشان می دهد که ورزش های هوازی (مانند پیاده روی، آهسته دویدن یا دوچرخه سواری) و تمرینات قدرتی (مانند وزنه برداری یا استفاده از نوارهای مقاومتی) می توانند برای بیماران سرطانی مفید باشند.
یک مطالعه پر استناد در سال 2007 منتشر شده در مجله انکولوژی بالینی شامل 242 زن مبتلا به سرطان سینه که در شرف شروع شیمی درمانی بودند، نشان داد که ورزش هوازی باعث بهبود عزت نفس بیماران و کاهش چربی بدن می شود، در حالی که تمرینات مقاومتی به عضله سازی کمک می کند و آنها را بیشتر می کند. احتمال دارد درمان خود را به پایان برسانند.
۱۱ دسامبر ۲۰۲۱
Steptohealth
گلنوش محبعلی
